เป่ยเซี่ยเลย เธอไม่รู้ว่าตอนนี้ซูเจ๋อเป็นยังไงบ้าง ในใจของเธอร้อนรนและเป็นกังวลใจไม่สงบเลยดูเหมือนว่าท่านอ๋องมู่จะชอบซูเซี่ยนมากเป็นพิเศษ ทุกครั้งที่พูดถึง เขาก็มักแสดงรอยยิ้มด้วยความรักและเอ็นดูอยู่เสมออาจเป็นเพราะท่านอ๋องมู่เป็นคนที่มีจิตใจและอัธยาศัยดี บนตัวของเขาจึงท่วมท้นไปด้วยความเมตตาโอบอ้อมอารี ทำให้ซูเซี่ยนไม่ได้รู้สึกเกลียดชังเขา ช่วงบ่ายที่ผ่านมา ท่านอ๋องมู่ได้นั่งเล่นกับซูเซี่ยนที่ทางเดินทั้งบ่าย และได้เล่านิทานต่างๆนานาให้เขาฟังซูเซี่ยนนั่งฟังอย่างตั้งใจสิ่งที่ท่านอ๋องมู่ได้เล่ามานั้นล้วนเกี่ยวข้องกับอาณาจักรเป่ยเซี่ยทั้งสิ้น เขายังพูดอีกว่า : “รอเจ้าเติบโตแล้ว จะต้องไปเที่ยวชมอาณาจักรเป่ยเซี่ยสักครั้ง ปู่จะพาเจ้าขี่ม้าต้อนแกะบนทุ่งหญ้าที่เขียวขจีของอาณาจักรเป่ยเซี่ย”ซูเซี่ยนยิ้มตาหยี แล้วตอบกลับไปว่า : “ดีเลย”จากนั้นท่านอ๋องมู่ก็ลุกขึ้นจัดระเบียบชุด พร้อมกับถามขึ้นว่า : “อาเซี่ยนน้อยมาให้ปู่อุ้มหน่อยดีหรือเปล่า?”ซูเซี่ยนนั่งเงียบไม่ตอบอยู่ครู่หนึ่ง569
ท่านอ๋องมู่จึงหัวเราะเบาๆ พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “เด็กน้อยไม่ชอบเข้าใกล้คนแปลกหน้าใช่หรือเปล่า? ช่างเถิด”ทันทีที่เขาพูดจบ จู่ๆ ซูเซี่ยนก็ชูมือขึ้น ท่านอ๋องมู่อึ้งไปชั่วขณะ จากนั้นก็รีบอุ้มเขาขึ้นมานั่งบนบ่าของตัวเองด้วยความดีใจ เดินเล่นในลานสวนอยู่หลายรอบ เขาหัวเราะพร้อมกับพูดขึ้นว่า : “ครั้งนี้ไม่ได้มาเสียเที่ยว ฮ่าๆๆ ไม่
