เสียเที่ยวจริงๆ”เข้าสู่วันที่สาม ทางฝั่งอาณาจักรเป่ยเซี่ยก็ยังไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ ทั้งสิ้นท่านอ๋องมู่เองไม่มีเวลาเล่นกับซูเซี่ยนแล้ว เขาและเฉินเสียนเข้าไปยังค่ายทหาร เวลานี้เฉินเสียนเองสวมชุดเครื่องแบบทหารทั้งชุด จ้องมองไปยังเขาด้วยแววตาที่เย็นชา พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “ก่อนอาทิตย์ตกดิน หากซูเจ๋อยังไม่ได้กลับมา ท่านอ๋องมู่ อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจก็แล้วกัน เมื่อถึงเวลานั้น ข้าจะจัดการกับท่านก่อนเป็นอันดับแรก เพื่อสร้างความฮึกเหิมให้กับเหล่าทหารทั้งสามกองทัพของข้า”ท่านอ๋องมู่จึงพูดขึ้นว่า : “ฝ่าบาทโปรดสงบจิตใจลงก่อน”ครึ่งวันที่ผ่านมานี้ เฉินเสียนเองได้เริ่มเตรียมแผนการ สั่งการทหาร และหารือแผนการรบเสร็จสิ้นเป็นที่เรียบร้อย รอจนแสงสุดท้ายของวันหมดไป ท้องฟ้าเริ่มสลัวรำไร ก็พร้อมจะรัวกลองเข้าโจมตีทุกเมื่อในเมื่ออาณาจักรเป่ยเซี่ยไม่ยอมคืนคนกลับมา ที่เขตชายแดนยังมีกองทัพทหาร มันจึงเป็นการยั่วยุโดยเจตนา หากถึงเวลาที่จำเป็นก็จะต้องทำสงครามไม่อย่างนั้นอาณาจักรเป่ยเซี่ยยิ่งอยู่ก็ยิ่งไร้ยางอาย ถึงแม้ว่าจะต้องลงมือแย่งชิงเธอก็จะต้องชิงตัวซูเจ๋อกลับมาให้ได้หลักการของเธอก็คือ หากผู้ใดทำให้เธอเจ็บปวด เธอจะคืนสนองความเจ็บปวดนั้นกลับไปร้อยเท่าพันเท่า570
เวลานี้เอง ทางหน้าด่านได้ส่งข่าวมาว่า ดูเหมือนทางกองทัพของอาณาจักรเป่ยเซี่ยจะกำลังถอนทัพท่านอ๋องมู่จึงพูดขึ้นว่า : “ในเมื่อทางฝ่าบาทของข้าถอนทัพ งั้นก
