ะอาดเดินออกมาจากเรือน เธอย่อตัวลงอุ้มเขาขึ้นมาเด็กคนนั้น……ท่านอ๋องมู่ได้หยุดฝีเท้าลงในทันทีซูเซี่ยนโอบคอของเฉินเสียนไว้ พร้อมถามพูดขึ้นว่า : “ท่านพ่อล่ะ?”เฉินเสียนตอบกลับด้วยความอ่อนโยนว่า : “ท่านพ่อของเจ้าออกไปทำงาน อีกสามวันถึงจะกลับมา”562
ซูเซี่ยนจ้องมองเฉินเสียน ดวงตาขาวดำแบ่งแยกชัดเจน เขาเป็นเด็กดีและเชื่อฟังเป็นอย่างมาก เขาโอบกอดเฉินเสียนเบาๆเฉินเสียนยิ้มขึ้นบางเบา ขณะที่หมุนตัว ก็พึ่งสังเกตเห็นว่าท่านอ๋องมู่ยืนอยู่ด้านนอก รอยยิ้มที่ใบหน้าของเธอก็จางหายไปในทันที เธอพูดขึ้นว่า : “เอ้อเหนียง พาอาเซี่ยนเข้าไปด้านใน”เมื่อแม่นมซุยได้อุ้มซูเซี่ยนเข้าไปแล้ว เฉินเสียนจึงค่อยจัดระเบียบชุดราวกับไม่มีอะไรเกินขึ้น เธอเดินออกจากเรือน พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “งานเลี้ยงอยู่ตรงโถงด้านหน้า ท่านอ๋องหลงทางใช่หรือไม่?”ท่านอ๋องมู่ยิ้มพร้อมกับพูดขึ้นว่า : “ข้าพึ่งมาเป็นครั้งแรก จึงไม่ค่อยคุ้นชินกับที่นี่เท่าไหร่นัก”เฉินเสียนไม่ได้กักบริเวณท่านอ๋องมู่ และไม่ได้สั่งให้ทหารเฝ้าประกบติดตามเขาเข้มงวดเป็นการพิเศษ เขามีสิทธิ์เหมือนเฉินเสียน ที่สามารถเดินเข้าออกในจวนอย่างอิสระ เพียงแค่ห้ามออกจากประตูใหญ่ของจวนก็พอท่านอ๋องมู่ก็เปรียบเสมือนแขกท่านหนึ่งเฉินเสียนจึงพูดขึ้นว่า : “ถ้าเช่นนั้น ข้าก็ขอเชิญท่านอ๋องไปที่ห้องโถงก็แล้วกัน”ทั้งสองเดินผ่านสวนดอกไม้ของด้านหลัง มุ่งหน้าตรงไปยังห้องโถงด้านหน้าความขัดแย้งและค
