ขากลับไม่ได้ปฏิเสธเฉินเสียนสาวเท้าตามไป พร้อมกับถามขึ้นว่า : “เหตุใดท่านอ๋องมู่ถึงช่วยข้า?”“ข้าช่วยฝ่าบาทตรงไหนกัน แม้จะชาญฉลาดและมีความสามารถมากมายเพียงใด แต่เขาก็มีบ้านเกิดเมืองนอนที่ต้องกลับไปอยู่ดี ที่ที่เป็นแผ่นดินบ้านเกิดของใต้เท้าซู ก็ชัดเจนอยู่แล้วไม่ใช่หรือ เพราะฉะนั้นเรื่องบางเรื่อง มันก็ไม่สามารถบังคับและแย่งชิงได้”565
เฉินเสียนเงียบงันอยู่ครู่ใหญ่ แล้วจึงพูดขึ้นว่า : “ข้าเองก็ไม่ได้มีเจตนาร้ายกับท่านอ๋อง แต่ก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงการทำเช่นนี้ ขอท่านอ๋องยกโทษให้ข้าด้วย”ท่านอ๋องมู่หันกลับไปจ้องมองเธอ แล้วจึงพูดขึ้นว่า : “ข้าเข้าใจดี” จากนั้นเขาก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วพูดขึ้นว่า : “ฝ่าบาททรงเหมือนกับท่านแม่ของพระองค์มาก”เฉินเสียนนิ่งเงียบงัน“ท่านรู้หรือไม่ ว่าข้าและท่านแม่ของฝ่าบาทนั้นเคยรู้จักกันเมื่อเนิ่นนานมาแล้ว?” ท่านอ๋องมู่ลองถามเธอ จากนั้นเขาก็เหมือนกับกำลังพูดขึ้นพึมพำอยู่คนเดียวว่า : “ย้อนกลับไปตอนนั้น ตอนที่ท่านแม่ของฝ่าบาทยังคงเป็นองค์หญิงที่ถูกผนึกยศอยู่ในอาณาจักรเป่ยเซี่ย” ท่านอ๋องมู่ยังคงก้าวฝีเท้าช้าๆ แล้วยังคงพูดขึ้นด้วยนํ้าเสียงที่แผ่วเบา ราวกับว่าในใจของเขานั้นท่วมท้นไปด้วยความโศกเศร้าที่ไม่มีจุดสิ้นสุด : “เรื่องที่นางถูกผนึกยศองค์หญิงนั้น ข้าเองก็รู้สึกว่าไม่สมควรและไม่เหมาะสมมาโดยตลอด”
566
