ม ถูกห่อหุ้มไปด้วยเสื้อผ้าที่ค่อนข้างหนา บนหัวของเขายังสวมหมวกที่หนาเอาไว้อีกด้วยเมื่อถึงด้านข้างของเนินเขาแล้ว ก็เห็นสุสานที่กระจัดกระจายออกไปหลายที่หัวหลุมศพถูกหันหน้ามายังทิศทางใต้ ที่สามารถมองออกไปได้กว้างไกลมากยิ่งขึ้นซูเจ๋อพาเฉินเสียนเดินมาจนถึงสุสานกองหินกองหนึ่ง มีหญ้ามากมายผุดออกมาจากช่องว่างระหว่างก้อนหิน ทุกอย่างดูเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ทั้งโดดเดี่ยวและเงียบเหงาซูเจ๋อยืนอยู่หน้าหลุมฝังศพอยู่เนิ่นนาน จากนั้นก็เอื้อมมือไปถอนหญ้าบนหลุมฝังศพออก แล้วจึงพูดกับเฉินเสียนว่า : “นี่คือท่านแม่ของข้า”เฉินเสียนวางซูเซี่ยนลงบนพื้นด้านข้างที่ว่าง และได้กำชับเขาว่าห้ามเดินไปไหน แล้วจึงค่อยลงมือจัดการถอนและเก็บกวาดหญ้าที่อยู่บนหลุมฝังศพพร้อมกับซูเจ๋อ พลางถามขึ้นว่า : “นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้กลับมา?”“ลืมไปแล้ว ตอนที่ท่านพ่อของท่านยังอยู่ ข้ายังมีโอกาสมาไหว้หลุมฝังศพเสมอ จากนั้นมา ข้าก็ไม่มีโอกาสได้กลับมาไหว้อีกเลย”หลุมฝังศพหันหน้าไปยังทิศใต้ คิดว่าคงเพราะเขาอยากจะให้ท่านแม่ของเขาได้เห็น ว่าตัวเขานั้นกำลังเดินมุ่งหน้าไปยังทางทิศใต้ในขณะที่เฉินเสียนกำลังจัดการกับต้นหญ้าเหล่านี้อยู่นั้น จู่ๆ ซูเจ๋อก็พูดขึ้นว่า :“ตอนนั้นข้าไม่สามารถทำอะไรได้ หลุมศพหลุมนี้ ท่านพ่อของท่านเป็นคนช่วยข้าฝังและนำหินเหล่านี้มากองเป็นหลุมศพ”547
เฉินเสียนหยุดนิ่งไปชั่วขณะ รู้สึกแสบจมูกเล็กน้อยเหมือนจะร้องไห้ในตอนนั้น เ
