ขาโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่งพิงแค่ไหน เพียงเพราะมีคนช่วยเขาฝังศพท่านแม่ของเขา ให้ท่านแม่ของเขาได้หลับอย่างสงบน่ะหรือ? ที่ทำให้เขาจดจำบุญคุณไม่รู้ลืม และได้ชดใช้บุญคุณมาทั้งชีวิตแบบนี้?เฉินเสียนจึงพูดขึ้นว่า : “เล่าให้ข้าฟังได้หรือไม่?”ซูเจ๋อใช้คำพูดที่เรียบง่ายและชัดเจนที่สุดในการบอกเล่าเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นในอดีต : “ตอนที่กำลังถูกมือสังหารตามฆ่าอยู่นั้น ก็เจอท่านพ่อของท่านที่กำลังเดินทางมุ่งหน้าไปยังพรมแดนทางตอนเหนือของเป่ยเจียงเข้าพอดี เขาจึงได้ช่วยข้าไว้ ส่วนท่านแม่ของข้านั้น เพราะต้องการช่วยข้า จึงถูกสังหาร ไม่อาจต้านลิขิตสวรรค์”“แล้วท่านพ่อของท่านล่ะ?” เฉินเสียนครุ่นคิดอยู่นาน ในที่สุดก็ถามคำถามที่อยากถามมาตั้งนานแต่ไม่เคยได้มีโอกาสถามสักครั้ง“ท่านพ่อหรือ” ซูเจ๋อพูดขึ้นด้วยนํ้าเสียงที่เรียบเฉย : “ไม่รู้สิ เหมือนจำได้เลือนรางว่าท่านแม่ของข้านั้นตั้งหน้าตั้งตารอเขากลับมาทุกวัน แต่จนถึงวันที่นางตายเขายังคงไม่ได้กลับมาอยู่ดี”ผ่านไปครู่หนึ่ง เฉินเสียนจึงพูดขึ้นว่า : “ไม่แน่เขาอาจจะกำลังประสบกับความยากลำบากอะไรบางอย่างก็ได้ เหมือนท่านกับซูเซี่ยนในตอนแรกไง”เฉินเสียนย่อตัวลงหน้าหลุมฝังศพ เธอจุดธูปและเทียน ซูเจ๋อลูบผมของเธอเบาๆ แล้วจึงย่อตัวลงข้างเธอ พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “ไม่เป็นไรหรอก ในความทรงจำของข้านั้น เขาไม่ได้สำคัญอะไรมากมายอยู่ดี”เฉินเสียนหันหน้าไปกวักมือเรียกซูเซี่ยน พร้อมกับพูดขึ้
