ะไม่ให้กองทัพเหล่าทหารที่เขตชายแดนอาณาจักรต้าฉู่โกรธเคืองได้อย่างไร แม่ทัพเจิ้นเป่ยพูดขึ้นด้วยความโกรธว่า : “อาณาจักรเป่ยเซี่ยต้องการหยามเกียรติของเรา อยากให้อาณาจักรต้าฉู่ของเราต้องอับอายชัดๆ!”551
เฉินเสียนยังคงสุขุมและนิ่งสงบ เธอพูดขึ้นว่า : “ข้าออกตัวไปขอพบองค์จักรพรรดิเป่ยเซี่ยก่อน องค์จักรพรรดิเป่ยเซี่ยย่อมมีสิทธิ์ปฏิเสธการเข้าพบอยู่แล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ไม่จำเป็นจะต้องไปโกรธเคืองอะไรมากมาย”แม่ทัพเจิ้นเป่ยพูดขึ้นด้วยความฉุนเฉียวว่า : “ฝ่าบาททรงยินยอมจะออกไปเจรจากับองค์จักรพรรดิเป่ยเซี่ยด้วยพระองค์เองแท้ๆ แต่พวกเขากลับไม่ไว้หน้าเลย นี่ไม่ใช่การยั่วยุอย่างจงใจแล้วจะเป็นอะไรไปได้อีกพ่ะย่ะค่ะ! หรือฝ่าบาทจะเทียบเทียมใต้เท้าซูไม่ได้ มีความน่าเชื่อถือไม่เท่าใต้เท้าซูหรือพ่ะย่ะค่ะ?”“นี่เป็นปัญหาที่ข้ากำลังครุ่นคิดอยู่” เฉินเสียนพูดขึ้นอย่างมีเงื่อนงำว่า : “เกรงว่าเขาจะไม่ได้มาเจรจาด้วยใจจริงน่ะสิ”
552
