รับซูเซี่ยนในบ้าน แม่นมซุยกำลังกำลังยุ่งอยู่ในครัวขณะกำลังเตรียมอาหารเย็น ซูเซี่ยนนั่งอยู่คนเดียวใต้ชายคาในลานบ้าน ลานบ้านมีแสงไฟสว่างระเรื่อ และเขากำลังเล่นกับตั๊กแตนที่แม่นมซุยมอบให้เขาในตอนบ่ายปีนี้เขามาถึงที่นี่ยังเป็นช่วงฤดูร้อน เขาเห็นตั๊กแตนอยู่ในทุ่งนา เอ้อร์เหนียงกล่าวว่าพวกมันจะไม่สามารถออกมาได้อีกจนกว่าจะถึงฤดูร้อนหน้าภายในลานบ้านเลี้ยงไก่ไว้อยู่สองสามตัว เมื่อได้เวลาให้อาหารแล้ว ซูเซี่ยนลุกเข้าไปในบ้านและนำรำข้าวสาลีออกมาแล้วร้องเรียก “กุ๊ก กุ๊ก กุ๊ก”เมื่อไก่ได้ยินเสียงเรียก พวกมันก็เข้ามาล้อมรวมกันที่เท้าของเขา เขาหยิบรำข้าวสาลีในมือเล็ก ๆ โรยลงบนพื้น แล้วไก่ก็กินอย่างมีความสุขผู้คนในหมู่บ้านต่างประหลาดใจมาก เด็กคนอื่นๆ ในวัยนี้ยังคงคลานและเล่นแต่ซูเซี่ยนกลับรู้จักช่วยแม่นมซุยให้อาหารไก่และเด็ดผักซูเซี่ยนใช้เวลากับเด็ก ๆ ในหมู่บ้านเป็นครั้งคราว แต่เขามักจะนั่งเงียบ ๆ ข้างๆ ดูคนอื่นเล่น เขาไม่ได้เปื้อนโคลน เขามักสะอาดอยู่เสมอผู้คนในหมู่บ้านรักเขามาก ตอนแรกพวกเขาคิดว่าเขาไม่มีพ่อแม่ ต่อมาได้ยินซูเซี่ยนพูดว่า “พ่อแม่ของข้าจะมารับข้าในไม่ช้า”เขาอาจจะไม่ทันรอดูตั๊กแตนออกมาบินเล่นในทุ่งนาอีกครั้งในฤดูร้อนหน้า เขาคิดอย่างนั้นในใจของเขาเอง535
แต่ก็ไม่สำคัญหรอก หากเขามีพ่อแม่อยู่ด้วย เขาก็ไม่ต้องการความสนุกต่าง ๆในท้องทุ่งนากว้างใหญ่นั้นแล้วซูเซี่ยนกำลังให้อาหารไก่อยู่ และทันใด
