็ดนํ้าตาของเฉินเสียนและกล่าวว่า “เอ้อร์เหนียงบอกว่า ลูกเป็นแบบนี้ผอมลงแค่ชั่วคราว”แม่นมซุยกล่าว “เข้ามาคุยกันข้างในบ้านเถอะ ข้างนอกอากาศหนาวเย็น”จากนั้นแม่นมซุยก็พูดกล่าวขอบคุณชาวบ้านที่ใจดีครั้งแล้วครั้งเล่า และยืนยันว่าเฉินเสียนและซูเจ๋อที่เข้ามาในหมู่บ้านในวันนี้คือพ่อแม่ของเจ้าน่องน้อยเรื่องนี้ถูกกล่าวถึงมากที่สุดในหมู่บ้านในช่วงนี้เมื่อข้ามาในลานบ้าน เฉินเสียนยังคงสัมผัสซูเซี่ยนไม่ปล่อยไปไหน ซูเซี่ยนเสมือนเป็นเหมือนตุ๊กตากระเบื้องที่เฉินเสียนทั้งจับจูบและสัมผัส ใบหน้าเด็กเล็กๆ รอยยิ้มที่เจือจางของเขาราวกับว่าเขากำลังเอาอกเอาใจแม่ของเขาการแสดงออกนี้เหมือนกับซูเจ๋อที่เดินเข้ามาหลังจากนั้นจริง ๆทั้งเด็กและผู้ใหญ่ ดวงตาทั้งสองคู่มองหน้ากันครู่หนึ่ง และพวกเขาไม่รู้ว่าจะตอบโต้อย่างไร แม้ว่าจะมีอารมณ์และความผูกพันอยู่ในใจ แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ง่ายที่จะแสดงออกเฉินเสียนมองไปที่ซูเจ๋อด้วยดวงตาที่ชัดเจนและกระซิบกับซูเซี่ยนว่า“เมื่อก่อนเจ้าไม่ได้ชอบอยู่กับเขาหรือ ตอนนี้แม่ไม่ห้ามเจ้าแล้ว เจ้าเข้าไปเรียกเขาว่าท่านพ่อสักคำสิ”ดวงตาที่เปียกของซูเซี่ยนสั่นเล็กน้อย และการแสดงออกของซูเจ๋อก็ขยับเล็กน้อยเช่นกัน538
เมื่อเห็นว่าทั้งพ่อและลูกชายต่างก็เขินอาย เฉินเสียนจึงพูดอย่างเคร่งขรึม “ถ้าเจ้าไม่ชอบท่านพ่อคนนี้ก็ไม่เป็นไร กลับไปแม่จะเปลี่ยนให้เจ้าใหม่อีกคนหนึ่ง”ซูเซี่ยนกล่าว “ไม่เปลี่ยน แบบนี้ดีมากแล
