ง่ก็แล้วกัน”การได้ขึ้นครองบัลลังก์ ไม่สำคัญเท่ากับเขา เธอไม่อาจปล่อยให้เขาเผชิญหน้ากับกองกำลังทหารของเป่ยเซี่ยคนเดียวได้เฉินเสียนออกเดินทางมาอย่างเร่งรีบ เลยไม่ได้เตรียมชุดเสื้อผ้าไว้สำหรับเปลี่ยน หลังจากที่ซูเจ๋อเป่าผมของเธอให้แห้งพอประมาณแล้ว เขาก็เอาชุดนอนของเขามาให้เธอใส่โชคดีที่มีลมแรงในเป่ยเจียง และชุดกระโปรงของเธอสามารถตากให้แห้งได้ในช่วงกลางคืนเฉินเสียนซ่อนตัวอยู่หลังมุ้งตาข่ายเป็นเวลานานและบิดปกคอเสื้อก่อนจะเดินออกไปช้า ๆ ไม่คิดเลยว่าเดินออกมาแล้วจะชนเข้ากับซูเจ๋อเข้าอย่างจังเฉินเสียนบิดปกคอเสื้อ รู้สึกไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร ซูเจ๋อกล่าว “ข้าคิดว่าท่านจมนํ้าไปแล้วเสียอีก”เฉินเสียนก้มศีรษะลง เพื่อจะพยายามทำให้ตัวเองผ่อนคลายที่สุด แต่เธอพบว่าเธอทำไม่ได้เลย เมื่อความเป็นชายของซูเจ๋อแผ่ซ่านออกมา เธอยิ่งรู้สึกประหม่าเป็นอย่างมากเฉินเสียนกล่าวออกมาว่า “เสื้อผ้าของท่าน…ยังคงใหญ่เหมือนเมื่อก่อนเลยนะ”ซูเจ๋อก้มศีรษะลง มองดูเธออย่างแผ่วเบา เขาโน้มตัวลงและโอบกอดเธอไว้ด้านข้าง และกล่าวว่า “เพิ่งรู้ว่าการให้ท่านใส่เสื้อผ้าของข้ามันดูบังคับจิตใจกว่าที่จะไม่ใส่มัน”524
เฉินเสียนล้มลงบนเตียงและมองขึ้นไปเห็นว่ามุ้งตาข่ายบนเตียงเหนือศีรษะสั่นไหวเบา ๆ แต่เป็นเพียงแสงที่แกว่งไปมาเท่านั้น หลังจากนั้นก็ถูกซูเจ๋อเข้ามาขวางกั้นไว้ และทั้งหมดที่เธอเห็นในดวงตาทั้งสองของเธอตอนนี้มีเพียงแต่เขาเส้นผมของซูเ
