จ๋อตกที่ด้านข้างใบหน้าของเธอ และเขาพูดอย่างแผ่วเบาว่า“ท่านรู้ไหมครั้งนี้ที่ท่านไล่ตามข้ามา ก็เหมือนกับการที่แพะเข้าปากเสือ ตอนอยู่ที่เมืองหลวงข้ายังพออดกลั้นไว้ได้ มาถึงที่นี่แล้วท่านยังจะคาดหวังให้ต้องอดทนอดกลั้นอีกหรือ”เขาไม่ให้โอกาสเฉินเสียนได้ตอบ โดยแสดงให้เห็นใบหน้าสุนัขจิ้งจอกของเขาเขายื่นมือเข้าไปในเสื้อผ้าของเธอ เฉินเสียนสูดลมหายใจเข้าและรู้สึกสั่นไหวเล็กน้อยซูเจ๋อจับเอวของเธอไว้แน่น นิ้วที่เรียวยาวของเขาลูบไล้ไปทั่วบริเวณเอวของเธอ และพูดอย่างแผ่วเบาว่า “ผอมลงแล้ว”และอีกครั้งที่ไม่รอให้เฉินเสียนได้พูด มือที่เย็นของเขาก็ขยับขึ้นไปข้างบนและจับเธอไว้แน่นการหายใจของเฉินเสียนดูรวดเร็วและยุ่งเหยิงซูเจ๋อกัดลงที่ใบหูของเธอ และกล่าวออกมาด้วยลมหายใจที่ร้อนรุ่ม “วันนี้ตั้งแต่นาทีแรกที่ข้าได้เห็นท่าน ข้าก็ต้องการท่าน”ไม่นานเสื้อผ้าก็หลุดร่วงลง ซูเจ๋อดึงชุดนอนของเฉินเสียนลงไปกองไว้ที่ขาดวงตาของเฉินเสียนเปียกชื้น ใบหน้าของเธอนั้นสวยงาม และเธอก็ตัวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้เธอปฏิเสธไม่ได้ว่าเพียงแค่ได้อยู่ใกล้ชิดเขา ก็ทำให้เธอคิดถึงแต่เรื่องอย่างว่าและทำให้เธอรู้สึกอ่อนไหว525
ซูเจ๋อจูบลงที่คอของเธอ ทิ้งรอยจูบไว้ และพูดอย่างคลุมเครือว่า “แต่ข้าก็ไม่อาจรีบร้อนทำอะไรกับท่านได้ในตอนนี้ กี่วันมานี้ที่ท่านเร่งเดินทางมาเพื่อให้ทันข้ายังไงก็ควรต้องให้ท่านได้พักผ่อนนอนหลับ รับประทานอาหาร แล้วค่อยคิดเรื
