่องอื่นภายหลัง”เขามักจะมีเหตุผลและเงื่อนไขอยู่เสมอ ที่แท้ในใจก็คิดวางแผนไว้แต่เรื่องแบบนี้เฉินเสียนคล้องคอของเขา ค่อยๆ ขยับไปบนหลังของเขาและกอดเขาแน่นหอบเบา ๆ และถามด้วยเสียงแหบ “อยากมากแค่ไหน?”“อยากมากแค่ไหน?” ซู่เจ๋อคว้ามือของเธอแล้วสัมผัสไปที่ตัวเอง “ท่านลองรู้สึกดูด้วยตัวเองก็จะรู้ ตอนนี้แข็งแค่ไหน ก็แสดงว่าข้ามีความต้องการมากเท่านั้น”ใบหน้าของเฉินเสียนราวกับลุกไหม้ในกองไฟ และเธอรู้สึกราวกับว่าเธอได้สัมผัสสากเหล็กร้อน ความเยือกเย็นและความเฉยเมยทั้งหมดของเขาถูกเขาฉีกขาด และสิ่งที่เหลืออยู่ก็แผดเผาราวกับไฟที่โหมกระหนํ่าซูเจ๋อขอให้เธอจับเขาไว้และส่งไปที่กลางขาของเธอ โดยไม่มีการเล้าโลมมากนักก่อนหน้า เพราะเมื่อซูเจ๋อมาถึงเธอ ก็เธอพบว่าเธอเปียกแฉะไปแล้วเธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังลุกไหม้อยู่ครู่หนึ่ง และเธอก็รู้สึกปวกเปียกเหมือนนํ้าอีกครั้งเฉินเสียนพูดไม่ออกและกล่าวว่า “ที่แท้ท่านอดกลั้นมาตลอดเลยหรือ ข้าคิดว่า…”526
ยังไม่ทันจะพูดจบ ซูเจ๋อก็กดลำตัวของเขาเข้ามาและฝังตัวอยู่ในนั้น การเข้ามาอย่างกะทันหันนี้ทำให้เฉินเสียนตื่นตัวและไม่ทันปัดป้อง และคำพูดที่เหลือก็ถูกเก็บอยู่ในลำคอของเธอ และตอนนี้เหลือเพียงแค่เสียงครํ่าครวญที่มีความสุขแท่งนั้นและเนื้อสัมผัสที่หยาบกระด้างนั้นบุกเข้ามาในพื้นที่ของเธอทีละนิดและเปลี่ยนร่างกายและจิตใจของเธอให้กลายเป็นนํ้าพุที่ไหลรินซูเจ๋อยกตัวขยับเข้าและออกอย่างรวดเร
