ย่างดุเดือด และพูดเบา ๆ ในหูของเธอว่า “ท่านเป็นแบบนี้ ข้าจะยอมให้ท่านอยู่คนเดียวได้อย่างไรกัน”หากหลังจากนี้ เฉินเสียนและเขาจะใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอาจจะมีแต่เรื่องยุ่งยากลำบากไม่รู้จบ แต่หัวใจของคนที่รักกันกลับเป็นอย่างนั้น ต่อให้ต้องลงนรก เขาก็ยังอยากพาเธอไปด้วยอย่างเห็นแก่ตัวเฉินเสียนฝังศีรษะของเธอไว้ที่หน้าอกของเขา หายใจเข้าออกลึก ๆ และตื้น ๆและพูดด้วยเสียงขึ้นจมูกเล็กน้อย “งั้นท่านก็อย่าปล่อยข้าไปไหน สองวันมานี้ข้าไล่ตามท่านด้วยความยากลำบาก”“ไม่ปล่อยไปไหน ต่อให้หนทางข้างหน้าจะยากเย็นแสนเข็ญเพียงใด ข้าจะไม่ปล่อยมือท่านไป”ในช่วงเวลานี้ บางครั้งเธอก็รู้สึกไม่สบายใจ เพราะซูเจ๋อมักจะจะทำตัวออกห่างพวกเขาไม่สามารถแสดงความใกล้ชิดสนิทสนมกันได้เหมือนก่อน ตามพงศาวดารต้าฉู่ เรื่องราวความรักของหญิงชายที่ตกลงกันเองไม่เกี่ยวข้องกับพวกเขา ด้วยความถูกต้องและชอบธรรม พวกเขาล้วนต้องก้าวไปทีละขั้น ทั้งอยู่อยากจะอยู่ด้วยกันใจจะขาดแน่นอนว่าสิ่งที่ชอบโดยไม่สมัครใจก็ยังคงเป็นไปโดยไม่ได้ตั้งใจในขณะที่ได้รับคำตอบของซูเจ๋อ เฉินเสียนก็ยกริมฝีปากขึ้นและยิ้มเยาะในอ้อมแขนของเขา518
ต่อมาซูเจ๋อและเฉินเสียนขี่ม้าตัวเดียวกันและออกเดินทางไปข้างหน้า โดยมีฉินหรูเหลียงและคณะเอกอัครราชทูตตามหลังอย่างใกล้ชิดเฉินเสียนเอนตัวพิงในอ้อมแขนของซูเจ๋อและผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัวแม้ว่าคณะเอกอัครราชทูตจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่พวกเข
