างที่ไม่มีมุ้งคลุมเตียงดูบ้าง แต่ปรากฏว่าเขาเดินผลักประตูกลับเข้ามาดวงตาของทั้งสองคนก็จ้องประสานกันอย่างกะทันหันตื่นตระหนกอย่างอธิบายไม่ถูก และรีบย้ายไปซ่อนอีกข้างอย่างรวดเร็วกระแอมในลำคอ แสร้งทำเป็นสงบแล้วกล่าวว่า “ข้านึกว่าท่านออกไปแล้วเสียอีก”“ใช่ ข้าออกไปและข้ากลับเข้ามาแล้ว”ซูเจ๋อเข้ามาพร้อมกับเตาผิงไฟ เขาปิดประตูและวางเตาผิงไฟลงบนพื้น ในทุกอิริยาบถของเขาช่างน่าจับตามองนักที่นี่ไม่มีไม้หอมกฤษณา ดังนั้นเขาจึงโรยใบส้มหนึ่งกำมือลงในเตาแทน ในไม่ช้ากลิ่นหอมจาง ๆ ก็ระเหยออกมาทันทีที่เฉินเสียนสระผมเสร็จ ซูเจ๋อก็ถือเตาผิงไฟและเดินไปที่อ่างอาบนํ้า เขามองไปที่เฉินเสียนที่ขดตัวไปอีกด้านหนึ่ง เขายิ้มอย่างไม่เป็นพิษเป็นภัยและกล่าวว่า “กลัวข้าขนาดนั้นเลยหรือ?”“ข้ายังอาบนํ้าไม่เสร็จเลย”“ข้ารู้ ท่านอาบของท่านไปสิ เอาหัวของท่านอิงมาทางนี้ ข้าจะเป่าผมให้”521
“ข้าคิดว่าทำแบบนี้จะประหยัดเวลาลงได้” ซูเจ๋อกล่าว “ใครบางคนตามข้ามาไกลแสนไกล เดิมทีก็มีความกล้าหาญ ทำไมตอนนี้กลับหงอยแบบนี้ล่ะ ไม่ควรเป็นแบบนี้สิ”เฉินเสียนผุดขึ้นจากนํ้าด้วยความโกรธ และเธอโต้กลับไปว่า “ใครหงอย”“ไหนบอกว่าคิดถึงข้าไง อยู่ต่อหน้าคนอื่นยังยื่นแขนเข้ามาสวมกอด แต่ทำไมตอนนี้กลับไม่กล้ามองข้าล่ะ ท่านไม่หงอย แล้วจะเป็นใครได้อีก” ซูเจ๋อกล่าว “ถ้าท่านกล้าก็เข้ามาสิ”ดวงตาของเฉินเสียนวาบวาว และกล่าวว่า “มาก็ได้”
522
