ักแค่ไปล้างตัวในห้องอาบนํ้า และมักไม่ใช้อ่างอาบนํ้าเพราะรู้สึกลำบากจึงไม่มีใครใช้อ่างอาบนํ้าที่วางไว้อยู่ในห้องเลย มันแทบจะเป็นเพียงของตกแต่งที่มีฝุ่นเกาะทึบ และตอนนี้ได้ถูกนำมาเช็ดล้างทำความสะอาดใหม่และยกกลับมาให้เฉินเสียนใช้เมื่อเห็นว่าเฉินเสียนนั่งอยู่บนเตียงไม่ขยับเขยื้อน ซูเจ๋อจึงกล่าวว่า “ยังไม่ตื่นอีกหรือ ข้าอุ้มท่านมารับประทานอาหารคํ่าดีไหม?”เฉินเสียนกลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง และกล่าวว่า “ข้าเดินไปเองก็ได้”หลังจากที่รับประทานอาหารคํ่าเสร็จ หลังจากนั้นอ่างอาบนํ้าที่ขัดล้างทำความสะอาดเรียบร้อยแล้วก็ถูกยกกลับเข้ามา และเติมนํ้าอุ่นลงไปอ่างอาบนํ้าวางอยู่ด้านหลังเตียง มีเพียงครึ่งหนึ่งของอ่างที่ยื่นออกมา และอีกครึ่งหนึ่งถูกปิดด้วยมุ้งนอนอย่างดียืนอยู่ในที่ที่ถูกบดบัง ถอดเสื้อผ้าอย่างเงียบ ๆ แล้วทำเสียงนํ้าเล็กน้อยและเธอก็ลงในอ่างอาบนํ้าไม่มีการเคลื่อนไหวในห้องครู่หนึ่ง เธอไม่รู้ว่าซูเจ๋อกำลังทำอะไรอยู่ ดังนั้นเธอจึงพูดว่า “ซูเจ๋อ ท่านยังอยู่ในห้องไหม?”นํ้าเสียงของเขาดูร้อนรนมาก “ทำไมหรือ ต้องการให้ข้ามาอาบนํ้ากับท่านหรือ?”520
เฉินเสียน “…ข้าก็แค่ถาม ข้าเห็นว่าห้องเงียบเกินไป เลยรู้สึกไม่คุ้นเคย” เฉินเสียนรู้ได้จากลมหายใจที่สดชื่นบนร่างกายของเขาว่าเขาต้องอาบนํ้าแล้วเมื่อตอนที่เธอผล็อยหลับไปผ่านไปครู่หนึ่ง ประตูก็ดังขึ้นเบา ๆ และเฉินเสียนคิดว่าเขาออกไปแล้ว ดังนั้นเธอจึงย้ายไปดูด้านข้
