มาทำร้ายดินแดนของข้า ไปตายซะ!”จักรพรรดิเข่นฆ่าและราชสำนักเกิดความโกลาหล แม้แต่ทหารองครักษ์ที่โดดเด่นไม่ขยับก็ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร ในเวลานี้ ได้บอกคนในวังหลังส่วนหนึ่งไปให้หนีออกจากวังหลวงแล้ว เมื่อถึงประตูหน้าวังหลวงพวกเขาเห็นกองทัพใหญ่ที่รออยู่ พวกเขาก็ไม่ได้ตกใจเข่าอ่อนเหมือนเมื่อครู่ที่เห็นการที่ได้เห็นการสังหารของจักรพรรดิในวังนางในพูด จักรพรรดิบ้าไปแล้ว และตอนนี้อยู่ในวังหลังเมื่อเห็นคนก็ฆ่าทันทีแม้แต่ลูกตัวเองแท้ๆ ก็ยังไม่เว้น◌่เฉินเสียนตัดสินใจอย่างเด็ดขาดและสั่งให้ทหารบุกเข้าไปในประตูวัง และตรงไปยังท้องพระโรงของราชสำนักที่ขุนนางมารวมตัวกันตีเข้าไปทหารองครักษ์หยุดพวกเขาระหว่างทาง เหล่าทหารก็ฆ่าออกไปตามเส้นทางที่เปื้อนเลือด ฆ่าไม่ให้เหลือแม้แต่เศษเสี้ยววังหลังเกิดโศกนาฏกรรมใหญ่ ในเวลานี้มีราชองครักษ์รีบรายงานโดยกล่าวว่ากองทัพได้รุกเข้ามาแล้ว และกำลังโจมตีประตูหานอู่ หลังจากประตูหานอู่พ่ายตามด้วยท้องพระโรงที่มีเหล่าขุนนางทั้งหลายอยู่จักรพรรดิถึงได้สติขึ้น และหยิบดาบแล้วรีบกลับไปที่ท้องพระโรงในวังหลังไม่มีใครทำความสะอาด สมเด็จพระราชชนนีหลังจากรู้เหตุการณ์นี้ได้เป็นลมล้มพับที่พระตำหนักตัวเอง ตื่นขึ้นมาก็ใช้กำปั้นทุบที่หน้าอกตัวเอง ยากจะห้ามได้ และร้องไห้พูดว่า “เวรกรรม! หลายชายหลายสาวผู้น่าสงสารของข้า เสือร้ายยังไม่กินลูกตัวเองเป็นอาหาร จักรพรรดิทำไมต้องทำเช่นนี้เล่า! ทำไมเขาไ
