ูกับกองทัพตะวันตก ซูเจ๋ออนุญาตให้เฉินเสียนร่วมต่อสู้ด้วย โดยที่เธอกับซูเจ๋อนำทหารจำนวนหนึ่งไปคอยสนับสนุนแม่ทัพโฮ้วจากทางด้านข้างเป็นทหารมีจิตวิญญาณของนักรบเต็มเปี่ยมในเวลากลางดึก กองทหารจากชายแดนตะวันตกซึ่งเฝ้าอยู่ที่ประตูเมืองไม่กล้าผ่อนคลายเลยแม้แต่น้อยในคืนนั้นเฉินเสียนและเหล่าทหารหาญมัดหุ่นฟางไว้จำนวนนับไม่ถ้วน จากนั้นจึงใช้ประโยชน์จากความมืดนำหุ่นฟางออกมาวางไว้ที่แนวหน้าทหารที่ป้องกันเมืองมองเห็นอะไรไม่ชัดเจนนัก เมื่อเห็นเงาของกลุ่มคนก็พาลนึกทันทีว่านั่นคือศัตรูที่บุกมาโจมตี เมืองแห่งนี้ง่ายต่อการป้องกันและยากต่อการโจมตี เมื่อแม่ทัพผู้ป้องกันเมืองออกคำสั่ง ลูกธนูก็ลอยลิ่วลงมาราวกับห่าฝนทยอยทะลุลงมาบนหุ่นฟางจนกระทั่งทหารเหล่านั้นยิงธนูออกมาแล้วจึงพบว่าเงาเหล่านั้นไม่ล้มลงเลยหลังจากนั้นถึงเพิ่งตระหนักได้ว่าพวกเขาถูกหลอกในเวลานี้ไม่มีลูกธนูอีกแล้ว เฉินเสียนออกคำสั่ง หลังจากนั้นมือธนูนับสิบนายจึงเตรียมพร้อมตอบโต้ด้วยลูกธนูที่ฝ่ายศัตรูยิงมาตอนนี้เอง แสงเพลิงที่ประตูเมืองก็ลุกโหมซํ้าแล้วซํ้าเล่า473
กองกำลังซึ่งนำโดยแม่ทัพโฮ้วคอยซุ่มซ่อนอยู่ความมืดของยามราตรี คอยเฝ้าดูเวลาที่ธงศึกจะถูกสะบัดขึ้น ทันใดนั้นเสียงตะโกนก็ดังเลือนลั่น ขณะที่ฝ่ายศัตรูกำลังโรมรันพันตูอย่างโกลาหล พวกเขาก็พยายามเต็มที่เพื่อโจมตีเมืองในฐานะแนวป้องกันสุดท้ายของเมืองหลวง คูเมืองแห่งนี้จึงมีที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ที่ส
