ักกว่าเขามากเขาไม่อาจอยู่ร่วมกับเธออย่างมีเกียรติในนามของซูเจ๋อมีหรือที่ซูเจ๋อจะไม่เคยคิดเรื่องนี้แต่เขาไม่สนใจเลยว่าจะมีเกียรติหรือไม่452
แม่ทัพโฮ้วกล่าวว่า “ข้ามีเรื่องที่จะร้องขอแค่เพียงอย่างเดียว ในภายภาคหน้าไม่ว่าท่านจะทำอะไร อย่าทำสิ่งใดที่เป็นการคุกคามการปกครองของราชสำนักต้าฉู่และปากท้องของปราชาชน และอย่าทำให้องค์หญิงต้องแบกรับความอัปยศของการละเมิดศีลธรรมเป็นอันขาด”ซูเจ๋อยิ้มจางๆ และกล่าวว่า “ในเมื่อทำผิดต่อพระองค์ไม่ได้ ก็ย่อมทำผิดต่อโลกหล้ามิได้” เขาหันไปมองแม่ทัพโฮ้ว นัยน์ตาเรียวยาวฉายแววเศร้าโศกอย่างเลือนราง “ข้าอยู่ในสภาวะที่กลับไม่ได้ไปไม่ถึง ท่านแม่ทัพพอจะมีแผนการดีๆ ที่จะทำให้ทุกอย่างลงตัวหรือ?”แม่ทัพโฮ้วตบบ่าซูเจ๋อก่อนจะหันหลังเตรียมเดินจากไป เขากล่าวว่า “ในตอนนั้นจักรพรรดิองค์ก่อนช่วยท่านไว้ ทั้งยังอนุญาตให้ท่านเติบโตมาพร้อมกับองค์หญิง ข้าเชื่อว่า พระองค์มองคนไม่ผิด”ซูเจ๋อเอ่ยเรียบๆ ว่า “ความจริงแล้ว ข้าก็ไม่ใช่ว่าจะสามารถทำได้ทุกอย่าง”เฉินเสียนนอนอยู่บนเตียงแล้วเมื่อซูเจ๋อกลับมายังกระโจม เธอใช้มือทั้งสองข้างหนุนศีรษะ งอเข่าข้างหนึ่ง ยกขาข้างหนึ่งพาดไว้และกระดิกไปมาเมื่อเห็นซูเจ๋อเข้ามาเฉินเสียนก็รีบลุกขึ้นทันที เธอนั่งหน้าดำครํ่าเครียดและถามซูเจ๋ออย่างประหม่าว่า “แม่ทัพโฮ้วพูดอะไรกับท่าน”ซูเจ๋อปลดเสื้อคลุมไปแขวนไว้บนชั้นไม้อย่างไม่รีบร้อนและยืนขวางที่ข้างเตียงของเ
