ลากลางคืน กองไฟถูกจุดขึ้นในค่ายทหาร ทำให้ท้องฟ้ายามคํ่าคืนสีเทาดำสว่างไสวขึ้นเล็กน้อย มีดวงดาวอยู่เต็มท้องฟ้า สายลมและแมลงต่างส่งเสียงร้องบนภูเขาแม่ทัพโฮ้วและเฉินเสียนซูเจ๋อ ได้หารือเกี่ยวกับการทำการรบในวันพรุ่งนี้จากนั้นแยกย้ายกลับค่ายเพื่อพักผ่อนเมื่อออกมาจากกระโจมแม่ทัพ เฉินเสียนและซูเจ๋อเดินออกมา เฉินเสียนกล่าวว่า “ท่านก็รีบกลับเข้าไปพักผ่อนในกระโจมเถอะ ไม่ต้องไปส่งข้าหรอก” เธอชี้ไปที่ค่ายไม่ไกลข้างหน้า “กระโจมของข้าไม่ได้ไกลเลย”ซูเจ๋อหรี่ตามอง และกล่าวว่า “ข้าก็กำลังจะกลับกระโจม”เฉินเสียนไม่รู้ว่ากระโจมของซูเจ๋อถูกจัดตั้งไว้ที่ตรงไหนจึงกล่าวว่า “บังเอิญจังกระโจมของท่านก็อยู่ทางด้านนั้นเหมือนกันหรือ? ได้ยินมาว่าสองคนต่อหนึ่งกระโจม ท่านอยู่กับใครในกระโจมหรือ?”ซูเจ๋อกล่าวว่า “ไม่แน่ใจเหมือนกัน”เมื่อเดินมาถึงกระโจม เฉินเสียนก็ดึงม่านขึ้นและเดินเข้าไป แต่เมื่อเธอมองย้อนกลับไป เธอเห็นว่าซูเจ๋อเดินตามเธอเข้ามาด้วยเฉินเสียนกล่าวอย่างตกตะลึง “ท่านไม่ได้จะกลับไปที่กระโจมของท่านหรอกหรือ?”ซูเจ๋อหัวเราะ และกล่าวว่า “บังเอิญจัง ข้าก็อยู่ที่กระโจมหลังนี้”จิตใจของเฉินเสียนหยุดนิ่ง และกล่าวอย่างเฉยเมย “ท่านแกล้งข้าอยู่หรือเปล่า?”448
เธอและซูเจ๋อ…จะอยู่ในกระโจมเดียวกันได้อย่างไร ไหนบอกว่าให้วางตัวให้เหมาะสม และรักษาระยะห่างเมื่อตอนอยู่ในค่ายทหารไง? เฉินเสียนคิดว่าเธอเป็นเพียงผู้หญิงคนเดียวในค่า
