่อยู่อาศัยและที่ดินทำกินชั่วคราว เจ้าไม่ไปหรือ?”เกาเหลียงเม้มริมฝีปากของเขาเฉินเสียนมองมาที่เขาและพูดอย่างชัดเจนว่า “หากเจ้าไม่อยากไป ข้าก็ไม่บังคับเจ้า เพียงแต่ตอนนี้สถานการณ์ข้างนอกวุ่นวายมากนัก หากปล่อยให้เจ้ากลับไปเมืองหลวงตอนนี้เกรงจะไม่ใช่เรื่องง่าย อาจจะต้องรอให้หลังสงครามเสร็จสิ้นลง เจ้าจึงจะกลับไปอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับคนในครอบครัวได้ ในช่วงเวลานี้กองทัพเปิดทางให้ และเจ้าสามารถย้ายไปด้วยได้ในภายหลัง”เกาเหลียงถาม “หม่อมฉันขออยู่ต่อในค่ายทหารได้ไหมพ่ะย่ะค่ะ?”เฉินเสียนกล่าว “ไม่ได้หรอก เจ้าไม่ใช่ทหาร ทหารใหม่ในค่ายทหารตอนนี้ก็เยอะเต็มจำนวนแล้ว ไม่อย่างนั้นราษฎรก็พากันมาสมัครเป็นทหาร และกองทัพคงไม่ต้องออกคำสั่งจัดสรรหาที่ดินทำกินให้ราษฎรหรอก”เกาเหลียงรวบรวมความกล้าแล้วกล่าวว่า “แต่หม่อมฉันไม่อยากกลับเมืองหลวงไปแบบนี้ หม่อมฉันต้องการเป็นทหารพ่ะย่ะค่ะ” พูดจบเขาก็คุกเข่าลง “ที่หม่อมฉันต้องการมาพบองค์หญิง เพราะหม่อมฉันมาขอความเมตตาขององค์หญิงให้หม่อมฉันเป็นทหารพ่ะย่ะค่ะ!”เฉินเสียนเหล่ตามองและกล่าวว่า “ปราชาชนคนธรรมดาจากเมืองหลวงถูกจับกุมเพื่อมาอยู่ในกองทัพและเจ้าก็ไม่ต่างกัน ปราชาชนคนธรรมดาไม่กล้าแม้แต่จะหยิบมีด ดังนั้นพวกเขาจะไปต่อสู้และฆ่าศัตรูได้อย่างไร?”443
“หม่อมฉันสามารถฝึกฝน! สามารถเรียนรู้พ่ะย่ะค่ะ!” เขาเงยหน้าขึ้นมองเฉินเสียน “ตั้งแต่นาทีที่องค์หญิงได้ช่วยชีวิตหม่อมฉันไว้
