แม่ทัพโฮ้วจึงกล่าวด้วยเสียงหัวเราะ “ดูที่ใต้เท้าซูฝึกวิชาการรบ ข้าก็ได้เรียนรู้ไม่น้อยเลยทีเดียว”ซูเจ๋อไม่ได้แปลกใจอะไร เมื่อตอนทหารราชสำนักพ่ายแพ้ ทหารจำนวนมากกระจัดกระจายอยู่ข้างนอก หลังจากที่พวกเขาเฝ้าดูกองทัพที่ชายแดนทางใต้และไม่ได้มีทีท่าฆ่าพวกเขาทั้งหมด ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่พวกเขาจะพากันมาขอลี้ภัยกันตอนนี้ต้าฉู่เต็มไปด้วยความอดอยากและสงคราม หากพวกเขาไม่มาขอลี้ภัยด้วยกำลังของตัวเองนั้น พวกเขาไม่สามารถกลับไปยังเมืองหลวงที่อยู่ห่างออกไปหลายพันลี้ได้ซูเจ๋อถามเฉินเสียน “อาเสียน ท่านมีความคิดเห็นว่าอย่างไร”เขาถามความคิดเห็นของเฉินเสียน แต่เขาไม่ได้ออกความเห็นแทนเธอรายละเอียดนี้ตกไปอยู่ในสายตาของแม่ทัพโฮ้ว ซึ่งเป็นความรู้สึกลึกลับอีกอย่างหนึ่งเฉินเสียนครุ่นคิดและกล่าวว่า “แม่ทัพจัดการอย่างไรกับราษฎรปราชาชนที่ประสบภัยพิบัติในแต่ละพื้นที่?”แม่ทัพโฮ้วถอนหายใจและกล่าวว่า “ในเมืองหลวงแจกจ่ายข้าวต้มตามจุดต่างๆ และมีการแจกจ่ายเมล็ดพืชเพื่อให้ปราชาชนสามารถเพาะปลูกในดินแดนที่แห้งแล้งได้พ่ะย่ะค่ะ”เฉินเสียนกล่าว “หากตอนนี้จะทำแบบนั้นบ้างไม่ได้หรือ?”435
แม่ทัพโฮ้วถอนหายใจและกล่าวว่า “ที่ดินนอกเมืองได้รับการจัดสรรให้ปราชาชน และไม่มีที่ดินเหลือว่างอีกแล้วพ่ะย่ะค่ะ”เฉินเสียนขมวดคิ้วและกล่าวว่า “ตอนที่พวกเรามาที่ค่ายทหาร เห็นได้ชัดว่ายังมีพื้นที่รกร้างขนาดใหญ่นอกเมืองที่ไม่ได้ทำการเกษตร”แม่ทัพโฮ
