ทันใดนั้นเฉินเสียนกล่าวว่า “ท่านจริงจังหรือ?”ซูเจ๋อรักษารอยยิ้มที่ชวนให้คนขนลุกพอง “ท่านเห็นข้าเหมือนกำลังล้อเล่นอยู่หรือ?”เฉินเสียน “แต่เมื่อครู่ท่านบอกว่าข้าเป็นองค์หญิง อนาคตเป็นจักรพรรดินีคุกเข่าเล่นตรงนั้นไม่ได้”ซูเจ๋อกล่าว “ข้าพูดคำเกรงใจกับท่านสองประโยค ท่านก็เอาจริงเหรอ”เฉินเสียนอยากร้องไห้โดยไร้นํ้าตา “ตอนแรกข้าก็แค่พูดคำสุภาพกับท่านสองประโยคเอง”“ดึกแล้ว” ซูเจ๋อเปิดประตูห้อง ส่งเสียงออกไปนอกเรือน “เด็กๆ”ไม่นานด้านนอกก็มีทหารยามวิ่งเข้ามาลาน ซูเจ๋อกล่าว “ช่วยองค์หญิงนำกระดานซักผ้ามาหนึ่งอัน”กระดานซักผ้าเป็นของวัตถุที่สตรีนำมาซักผ้า ที่นี่จะมีได้อย่างไร ดังนั้นทหารจึงรายงานให้แก่แม่ทัพโฮ้วแม่ทัพโฮ้วกับเหลียนชิงโจวมาซักถามพร้อมกับ “องค์หญิงพ่ะย่ะค่ะ การต้องกระดานซักผ้าเพื่อนำมาซักผ้าหรือพ่ะย่ะค่ะ? เรื่องนี้เช่นนี้ พร่◌ุงนี้กระหม่อมจัดสาวใช้มาทำก็เพียงพอแล้วพ่ะย่ะค่ะ”เฉินเสียนกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ “พูดไร้สาระให้น้อยๆหน่อย ใต้เท้าซูจะเอากระดานซักผ้า เจ้าก็ไปเอามาเสีย”393
แม่ทัพโฮ้วจึงใช้ให้ลูกน้อยไปยืมกับปราชาชนคิดไม่ตกว่าจะนำกระดานซักผ้ามาทำไม แม่ทัพโฮ้วเตรียมจะเดินเข้าไปถามประตูก็ปิดเสียแล้ว มีเสียงซูเจ๋อแว่วออกมาจากด้านใน “ดึกแล้วนํ้าค้างเยอะ เชิญทุกท่านไปพักผ่อนเถอะ”ผ่านไปสักพักแม่ทัพโฮ้วจึงได้สติกลับคืนมา มองเหลียนชิงโจว “เขา ทำไมเขาถึงอยู่ในห้ององค์หญิง?”เหลียนชิงโจวกล่าว
