เสียงอ่อนโยน “ข้าจะรู้หรือ เหมือนองค์หญิงจะทำให้อาจารย์โกรธไม่น้อยเลย เมื่อครู่ข้าถามทหารหน่◌ุมที่เข้ามาใหม่ได้ความว่า ยามที่ค่ายทหารเกิดความโกลาหล อาจารย์ให้องค์หญิงรอเขาอยู่ในกระโจม ซึ่งองค์หญิงก็รับปากแล้ว แต่พออาจารย์พึ่งออกไป องค์หญิงก็วิ่งไปทำเรื่องอันตราย โดยการเผาค่ายทหาร แล้วยังถูกล้อมโจมตี ตอนแรกอาจารย์หาตัวพระองค์ไม่เจออาจารย์จึงร้อนใจจนคลั่งเลยทีเดียว”แม่ทัพโฮ้วชะงัก “ยังมีเรื่องอย่างนี้ด้วยหรือ?” จากนั้นก็โล่งอก พยักหน้าหงึกๆ พลางกล่าวว่า “ใต้เท้าซูเป็นอาจารย์ขององค์หญิง องค์หญิงก่อเรื่องอันตราย เขาควรสั่งสอนองค์หญิงแล้ว”มิฉะนั้นหากเกิดเรื่องเช่นนี้เป็นหนที่สอง ไม่รู้ว่าต้องมีคนอกสั่นขวัญแขวนตามกี่คนแม่ทัพโฮ้วเข้าใจว่ากระดานซักผ้าไม่น่าจะนำมาซักผ้า ซูเจ๋อคงเอาไปโบยเฉินเสียน แต่เจตจำนงที่แท้จริงคือ ให้เฉินเสียนคุกเข่าเนื่องจากต้าฉู่คลับคล้ายคลับคลาว่าไม่นิยมให้สตรีคุกเข่าบนกระดานซักผ้าดังนั้นแม่ทัพโฮ้วกับเหลียนชิงโจวจึงออกจากลานบ้านอย่างสบายใจหายห่วงในความทรงจำของแม่ทัพโฮ้ว ซูเจ๋อเป็นคนมีขอบเขต คงไม่ทำอะไรเหลวไหล394
ยามนี้เฉินเสียนจับชายกระโปรงคุกเข่าบนกระดานซักผ้าด้วยความขมขื่น “ซูเจ๋อ ข้าผิดไปแล้ว”ซูเจ๋อย่อตัวลงให้อยู่ในระดับเดียวกันกับเธอ กล่าวเสียงแผ่วเบาว่า “ท่านผิดที่ไหน?”เฉินเสียนอุทานว่า “ข้าควรเร่งเวลา ไม่ควรให้ท่านหาข้าไม่เจอหลังจากที่กลับมาถึง”ซูเจ๋อจ้องมองเธ
