ข้ากลัวท่านได้รับบาดเจ็บ ซูเจ๋อ ข้าอยากกลายเป็นคนกล้าหาญ เพราะข้าอยากปกป้องท่าน”“ข้ารู้”เฉินเสียนเองก็ไม่รู้ว่าคุกเข่าอยู่บนกระดานซักผ้านานเท่าไหร่ พอมาถึงถังอาบนํ้า สองขาของเธอรู้สึกยืนไม่มั่นคงเสียแล้ว ซูเจ๋อช่วยเธอถอยเสื้ออย่างเบามือถึงแม้ทั้งสองไม่ได้พูดคุยกันอีก แต่กลับรับรู้ความหวังดีของอีกฝ่ายซึ่งกันและกันได้เฉินเสียนยกมือยกมาบังตัวเองอย่างเป็นธรรมชาติ ซูเจ๋อประมาณเวลาได้เหมาะสมมาก เมื่อจุกมือเช็คอุณหภูมินํ้าพลันรู้สึกกำลังดี จึงอุ้มเธอลงถังอาบนํ้านํ้าอ่◌ุนกระเซ็นขึ้นมา รูปหน้างดงามของเฉินเสียนแดงระเรื่อจากไอนํ้า ช่างมีเสน่ห์ยิ่งซูเจ๋อคลายเส้นผมเอาปิ่นหยกขาวออก จากนั้นเส้นผมก็ทิ้งตัวลงไปแช่ในนํ้าเขาช่วยเธอสระผมอย่างเบามือ เป็นธรรมชาติเฉินเสียนนวดหัวเข่าที่รู้สึกปวด หัวใจเอ่อล้นไปด้วยความอบอ่◌ุนจากคนคนนี้ดวงตาหลุบลงเกิดประกายแสงระยิบระยับพอเฉินเสียนอาบนํ้าใส่เสื้อผ้าเสร็จสรรพ จากนั้นก็เช็ดผมจนเกือบแห้งดี ซูเจ๋อที่ถูเส้นผมเธอ พลางกล่าวว่า “นอนให้เต็มที่สักหนึ่งตื่นเถอะ”
397
