เจ๋อเพียงไม่กี่ประโยค ประหนึ่งอาวุธแหลมคมที่บาดเข้ากลางหัวใจเธอจนแหลกสลายเฉินเสียนกล่าว “ซูเจ๋อ ท่านไม่ต้องโกรธแล้วได้หรือไม่ ข้าจะไม่ทำอีก”ซูเจ๋อกล่าว “ท่านรู้ไหม ท่านทำให้ข้าโกรธจะเป็นจะตายอยู่แล้ว หากท่านเกิดอันตรายขึ้น หากข้าหาท่านไม่เจอจะทำยังไง?”“ถ้าหาก” เขากล่าวเสียงทุ้มตํ่า “ข้าเสียท่านไปจะทำอย่างไร?”เฉินเสียนนํ้าตาคลอ ยื่นมือกอดซูเจ๋อไว้ ระหว่างนิ้วมีเส้นผมเปียกชื้นของเขาเธอกล่าวว่า “เป็นความผิดของข้าทั้งหมด ท่านตีข้า ลงทัณฑ์ข้า ข้าก็ยินยอม”เธอลืมความรู้สึกของหัวเข่าโดนมุมแหลมของกระดานซักผ้าแล้ว ใครจะยังสนใจความรู้สึกเช่นนี้อยู่ถึงจะปวด แต่ก็ปวดสู้เศษเสี้ยวของหัวใจไม่ได้ต่อมาซูเจ๋อเอื้อมมืออ้อมไปด้านหลังเข่าของเธอ จากนั้นก็อ้◌ุมเธอขึ้นมา ก่อนจะเดินไปยังถังอาบนํ้า เอ่ยเสียงอ่อนโยน “ข้าเป็นคนส่งเสริมให้ท่านกลับเป็นคนกล้าแกร่งเช่นทุกวันนี้ แต่หากยิ่งกล้าแกร่งมากเท่าไหร่ ย่อมต้องแบกรับภาระมาก396
ขึ้นเท่านั้น และต้องประสบเภทภัยมากขึ้นด้วย แต่ข้ากลับยิ่งหวาดหวั่น ยิ่งไม่อยากให้ท่านกลายเป็นคนกล้าแกร่ง หากข้าบรรลุดั่งใจหมาย แต่ต่อมาทำให้ข้าต้องสูญเสีย ต้องเป็นกรรมที่ข้าทำชั่วมากมายเป็นแน่”นํ้าตาเฉินเสียนไหลรินอยู่ในอ้อมแขนของเขา เขาใส่ใจเธอมาเช่นนี้ เธอควรรู้สึกหวานละมุนละไม มีความสุข ทว่าคำพูดของซูเจ๋อกลับทำให้เฉินเสียนรู้สึกขมฝาดจนอยากร้องไห้“ข้าแค่ไม่อยากให้ท่านเผชิญหน้าคนเดียว
