าง เผยให้เห็นรอยยิ้มแล้วเอ่ยว่า“ทหารที่ก่อ368
การกบฏเหล่านั้นต้องพึงพาอาศัยคนจำนวนมากในการอยู่รอดมาจนถึงทุกวันนี้เลยตั้งกลุ่มผู้ก่อจลาจลขึ้นมา ไม่กี่วันก่อนสภาพกองกำลังทหารของข้านั้นเกิดการฉุกเฉินเลยเป็นช่วงโอกาสดีที่พวกเขาจะเข้ามาโจมตี แต่น่าเสียดายที่พวกมันก็พลาดท่าไปอย่างเปล่าประโยชน์ วันนี้ท่านแม่ทัพมาถึงแล้ว พวกมันก็ยากที่โจมตีเราได้ รอให้กองกำลังเสริมมาถึง ข้าจะไปจัดการกับพวกมันให้ราบคาบ！”ในที่สุดเหล่าทหารใหม่ในค่ายทหารก็ถึงเวลาที่จะสู่สนามรบ ยกเว้นเหล่าทหารที่บ้าคลั่งทนไม่ไหวที่จะวิ่งเข้าสู่สนามรบในทันที เหล่าทหารที่เหลือต่างก็ตื่นตระหนกตกใจอยู่ท่ามกลางฝุ่นที่ตลบไปทั่วทุกสารทิศพวกเขาไม่ได้มีศิลปะการต่อสู้ เวลาปกติแม้แต่ฆ่าคนก็ยังไม่เคย ไหนเลยจะกล้าฟันดาบและยิงปืนใส่ร่างผู้ต่อสู้ดังนั้นเหล่าทหารจึงร่วมตัวกันอย่างเป็นการส่วนตัว แล้วมาพูดคุยกันเกี่ยวกับเรื่องการสู้รบในครั้งนี้มีเหล่าทหารหลายกลุ่มที่รู้สึกเสียใจอย่างมาก บ้างก็คิดถึงพ่อ คิดถึงแม่ บ้างก็อยากจะกลับบ้านเกิดเหล่าทหารใหม่ที่อยู่ในกองทหารกับเฉินเสียนต่างก็นอนไม่หลับ แม้เมื่อก่อนจะมีเสียงกรนที่ดังไปทั่วแต่นับวันก็ยิ่งยากที่จะได้ยินเมื่อผ่านช่วงเวลาในการรู้จักกันช่วงเวลาหนึ่ง แม้เฉินเสียนและซูเจ๋อจะไม่ค่อยเข้ากันได้ดีกับพวกเขาเท่าไร แต่เมื่อนอนอยู่กระโจมเดียวกันในทุกๆวันนับวันก็ค่อยๆคุ้นเคยกันมากขึ้นอีกอย่างทหารใหม่เหล่า
