ร้าย แต่ราชสำนักก็กลับนำสิ่งนี้มามอบให้กับพวกเขาเฉินเสียนพูด“กองทัพใหญ่ไม่อยากสูญเสียชีวิตของปราชาชน ถ้าปราชาชนตายบนโลกนี้ก็คงจะจบสิ้น เพียงแค่รอโอกาสที่เหมาะสม เพื่อที่จะได้ประหยัดทั้งเวลาและกำลังทหาร แล้วยังต้องระวังเรื่องการสูญเสียให้น้อยที่สุด”371
ทหารใหม่ถาม“เจ้าไม่ใช่พวกเขา เจ้าจะไปรู้ได้อย่างไร？”เฉินเสียนพูดอย่างเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นว่า“ทุกคนไม่ได้คิดวิเคราะห์กันหน่อยหรือ นี่เป็นเพียงแค่ความคิดเห็นของข้า ถ้าถึงเวลานั้นที่กองทัพใหญ่บุกยึดโจมตีเมืองได้ และไม่ต้องการที่จะก่อสงคราม แต่เดิมพวกเจ้าก็ไม่ใช่ทหารที่ต้องลงสนามรบ ถึงเวลาที่จะต้องย้อมแพ้ก็ควรยอมแพ้ พร้อมกับทหารใหม่ที่ถูกบีบบังคับมาก็จะได้รีบกลับบ้านเกิดไป ”เกาเหลียงไม่ได้พูดอะไร ทหารใหม่อีกนายหนึ่งก็พูดขึ้นอย่างไม่เชื่อว่า“จะมีวันนั้นจริงหรือ？วันที่พวกเราไม่ต้องอยู่ในสนามรบ？แล้วจะมีชีวิตกลับไปได้？”“ต้องมีแน่นอน กองกำลังทหารในเขตใต้ไม่ใช่พญายม ไม่มีอะไรที่จะต้องกลัว”เมื่อกำลังพูดอย่างฮึกเหิม ซูเจ๋อก็กลับมาพอดีการที่จะพาเฉินเสียนไปจัดการเรื่องข้างนอกกับเขานั้นมันจะไม่สะดวก โชคดีที่ทุกคนในกระโจมนี้ต่างซื่อตรงและขี้ขลาด เฉินเสียนคนเดียวก็สามารถรับมืออยู่ได้เฉินเสียนไม่อยากจะไปเป็นตัวถ่วงของซูเจ๋อ ตอนที่เขาออกไปข้างนอก เธอจึงไม่ได้ถามอะไร ได้แต่เพียงดึงมุมเสื้อของเขาแล้วพูดอย่างเบาๆว่า“ท่านต้องระวังให้มาก แล้วรีบกลับมา”ตอน
