ยิ้ม “มีคนที่ทำให้ข้ารักและเอาอกเอาใจอย่างท่าน สำหรับข้าแล้วก็เป็นเรื่องที่มีความสุขที่สุดเหมือนกัน”ร่างกายของซูเจ๋ออบอุ่นขึ้นเร็วกว่าร่างกายของเธอ หลังจากนั้นก็เป็นอุณหภูมิในร่างกายของเขาที่แผ่ซ่านความอบอุ่นบนร่างของเธอร่างกายของเฉินเสียนจึงค่อย ๆ กลับสู่อุณหภูมิปกติที่อบอุ่นและเหมาะสม ร่างกายที่ราวกับเพิ่งผ่านฤดูหนาวอันแสนสาหัส และกำลังเข้าสู่กลางฤดูใบไม้ผลิ ร่างกายรู้สึกอบอุ่นและขี้เกียจเมื่อตอนที่ซูเจ๋อยังไม่ได้ล้มตัวลงนอนไปกับเธอนั้น เฉินเสียนอยู่ภายใต้ผ้าห่มของเขาแทบไม่ขยับแต่ตอนนี้สองมือของเฉินเสียนก็ยังไม่รู้จะวางไว้ตรงไหน นี่คือห้องของซูเจ๋อ และนี่คือเตียงนอนของซูเจ๋อ เพราะว่าเธอไม่คาดฝันมาก่อนเลยว่าจะมีฉากแบบนี้เกิดขึ้น เธอจึงไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดีซูเจ๋อดีมากจนทำให้เฉินเสียนชอบในทุก ๆ อย่างที่เป็นเขา รู้สึกว่ารอบตัวเขาทุกสิ่งทุกอย่างเป็นสิ่งสวยงามไปหมด เตียงนอนคือลมหายใจของเขา และมีกลิ่นหอมจาง ๆ ของกลิ่นไม้กฤษณา และเธอก็อยู่ใต้ผ้าห่มของเขานอนอยู่บนเตียงของเขา และเรือนร่างที่ไม่มีเสื้อผ้า ดูเหมือนว่าหากขยับเพียงนิด ก็สามารถมีความแปลกใหม่ได้อีกอย่างหนึ่งเสียงของซูเจ๋อดังขึ้นในหูของเธอในเวลาที่เหมาะสม “หากไม่รู้ว่าจะวางมือไว้ตรงไหน ท่านก็กอดข้าไว้สิ”เฉินเสียนกล่าว “ท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้าไม่รู้ว่าจะวางมือไว้ตรงไหน”326
“ดูเหมือนท่านจะขยับมืออยู่หลายครั้ง อาจเป็นเพราะอยู่ในท่
