าเดิมนานๆ จึงทำให้รู้สึกปวดเมื่อย” ลมหายใจอุ่นของซูเจ๋อรดมาที่ต้นคอของเธอดวงตาของเขามองที่โคนหูของเธออย่างแผ่วเบา และหูเธอค่อยๆ แดงขึ้น“ตอนนี้ยังอายอยู่ไหม”ใบหน้าของเฉินเสียนรู้สึกร้อนผ่าว เธอขยับมือไปโดนเอวของซูเจ๋อเธอหยุด แล้วแขนของเธอก็คล้องไปที่เอวของเขาเล็กน้อย ราวกับว่ากลัวที่จะสัมผัสเขา เธอกำมือไว้และวางลงที่ด้านหลังของเขาเฉินเสียนรู้สึกขำตัวเอง เธอรู้สึกหน้าแดง เธอกล่าว “ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม กับคนอื่นข้าไม่ได้เป็นแบบนี้ แต่อยู่ต่อหน้าท่าน ข้ามักจะเขินอายข้าเป็นแบบนี้ รู้สึกไม่เด็ดขาดเลยใช่ไหม?”นิ้วของซูเจ๋อสัมผัสเบา ๆ ที่ใบหูของเฉินเสียน และกล่าวว่า “แต่ข้าชอบอาการหูแดงของท่านที่มีต่อข้า”เฉินเสียนตัวสั่น และกล่าวว่า “ข้าไม่ขยับ ท่านก็อย่าขยับ”ซูเจ๋อกล่าว “ร่างกายของผู้ชายยังมีอีกต่างที่ไม่เหมือนผู้หญิง เมื่อร่างกายของผู้หญิงได้รับความหนาวเย็นต้องใช้เวลานานในการทำให้ร่างกายอบอุ่น ส่วนผู้ชายนั้นเพียงแค่สัมผัสคนรักก็สามารถทำให้ร่างกายอบอุ่นขึ้นได้”ความร้อนจากร่างกายของเขาที่ส่งมานั้น ดีกว่าในตอนแรกที่ยังอยู่ใต้ผ้าห่มคนเดียว เฉินเสียนราวกับเป็นนํ้าแข็งที่ถูกเขาหลอมละลายซูเจ๋อยังกล่าวว่า “เมื่อผู้หญิงอบอุ่นขึ้น ร่างกายก็จะอ่อนไหว แต่ผู้ชายกลับยิ่งแข็ง”327
เฉินเสียนรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของเขา ทั้งแข็งและอ่อนซึ่งเข้ากันได้อย่างลงตัวเฉินเสียนกล่าวอย่างแผ่วเบา “ฟังดูเหมือนเร
