ี่ดวงตา ประกอบกับมีลมหนาวพัดเข้ามา เขาหรี่ตาลงและหันกลับมามองเธอ และยิ้มให้เธออย่างนุ่มนวลเวลานี้แล้วเขายังมีอารมณ์พูดจาหยอกล้อกับเฉินเสียนได้อีก “ใช่ที่ไหนกัน ข้าก็แค่เตรียมปล้องไม้ไผ่ไว้สองอันแค่นั้นเอง”ตอนนี้เรืออยู่กลางแม่นํ้า มีบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น พวกเขากำลังจะลงไปในนํ้า ซูเจ๋อเตรียมปล้องไม้ไผ่มาเพื่อป้องกันการจมนํ้านักดาบหลวงขึ้นมาบนเรือได้สำเร็จ ในมือของพวกเขากำดาบไว้แน่น ทำให้คนบนเรือต่างพากันตกใจกลัวจนกรีดร้องออกมาซูเจ๋อจูงมือของเฉินเสียนมาที่ประตูลับ และเดินทะลุผ่านห้องลับบนเรือไปอย่างรวดเร็ว และกล่าวด้วยเสียงเบาว่า “ท่านจะต้องรู้ว่า การที่ข้าจะได้ท่านมาได้นี้ อันที่จริงแล้วมันไม่ง่ายเลย ข้าต้องรอให้ท่านเติบโต รอให้ท่านเกิดใหม่และเปลี่ยนแปลงชีวิตของข้า และปกป้องคนอื่นที่มายุ่งเกี่ยว และยังรอให้ท่านหันมารักข้า ไม่ง่ายเลยที่จะมีวันนี้ วันที่ท่านเชื่อมั่นในตัวข้า”เฉินเสียนตกตะลึงกับทุกคำพูดของซูเจ๋อ และมือของพวกเขากุมไว้แน่นขึ้นแน่นขึ้นซูเจ๋อกล่าว “ในเมื่อได้มาครอบครองอย่างยากลำบาก จะมีเหตุผลอะไรที่จะไม่รักษาไว้ เดินมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็ไม่กลัวความยากลำบากที่จะมาขวางกั้นอีก เพียงแค่ท่านไม่ปล่อยมือของข้าออก”315
คำพูดของเขาบีบเข้าไปในหัวใจของเธอทีละคำ และทำให้เธอรู้สึกหนาวเย็นไปจนถึงอบอุ่นและร้อนแรงราวกับไหลเข้าสู่กระดูกและเลือดของเธอเหนือศีรษะของเขาเป็นเสียงฝีเท้าของนักดาบห
