แต่ว่าทั้งสองคนกระโดดจากประตูลับลงไปในแม่นํ้าโดยตรงจากด้านล่างของเรือ ทำให้นักดาบหลวงไม่มีทางสังเกตได้นํ้าในแม่นํ้าที่ไหลในคืนนี้นั้น ในกลางฤดูใบไม้ผลินี้ยังคงเผยให้เห็นถึงความหนาวเย็น เฉินเสียนไม่ทันที่จะหายใจออกมา เธอก็จมลงไปในนํ้าเธอและซูเจ๋อยังคงประสานจับมือกันไว้แน่นและไม่ปล่อยมือออกจากกันง่าย ๆหลังจากที่จมลงและล่องลอยอยู่ในนํ้าเวลาหนึ่ง ทั้งสองก็ลอยไปที่บริเวณหัวเรือ และได้สูดอากาศบริสุทธิ์อีกครั้งหนึ่งเฉินเสียนเงยหน้าขึ้นมองไปที่ฝั่งตรงข้าม ซึ่งระยะห่างจากฝั่งค่อนข้างไกลเธอต้องดำนํ้าไปยังฝั่งตรงข้ามกับซูเจ๋ออย่างเงียบ ๆ และระหว่างทางไม่สามารถลอยขึ้นเหนือนํ้าได้ มิฉะนั้น อาจมีความเสี่ยงที่จะถูกค้นพบซูเจ๋อยื่นปล้องไม้ไผ่ให้เธอ ลูบผมที่เปียกของเธอด้วยนิ้วมือเย็นเฉียบ และกระซิบว่า “พร้อมไหม?”เฉินเสียนใส่ปล้องไม้ไผ่ในปากของเธอและค่อย ๆ จมลงไปในนํ้าเช่นเดียวกับซูเจ๋อทั้งสองค่อย ๆ ดำนํ้าเข้าไปใกล้ฝั่งตรงข้ามทีละน้อยในนํ้าที่เป็นคลื่นแสงไฟบนเรือสาดสะท้อนตกลงบนผิวนํ้า ฉายแสงเป็นประกายระยิบระยับแต่ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะดำนํ้าไปถึงฝั่งตรงข้ามได้สำเร็จ บริเวณฝั่งตรงข้ามก็มีกองกำลังทหารจากในวังหลวงมาเฝ้าสังเกตการณ์และล้อมทั้งสองฝั่งไว้317
ในสถานการณ์เช่นนี้ เฉินเสียนและซูเจ๋อจะขึ้นไปบนฝั่งอย่างง่ายดายได้อย่างไรทั้งสองดำนํ้าไปแถวต้นหลิวที่ยื่นออกไปในนํ้าเพื่อหลบซ่อนตัว มีเพียงปล้องไม้ไผ่ชิ
