ขึ้นว่า : “แม้ว่าข้าจะไม่ดื่มสุรา แต่แค่ไม่กี่ถ้วยก็ไม่ได้ถือว่าหนักหนาอะไร ขอบคุณฮูหยินที่เป็นห่วง”ฮูหยิน……เฉินเสียนจ้องเขาตาเขม็ง จากนั้นก็เงยหน้าขึ้น ยื่นมือออกมาคล้องแขนของซูเจ๋อไว้ แสร้งทำเป็นสีหน้าเรียบเฉยไม่มีอะไร แต่มีเพียงตัวเธอที่รู้ตัวเองเป็นอย่างดี ว่าที่จริงแล้วตัวเธอเองกำลังตื่นเต้นจนรู้สึกร้อนรุ่มไปหมดจากนั้น เมื่อวางถ้วยสุราลงแล้ว เธอก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เห็นซูเจ๋อกำลังหรี่ตามองลงมาด้วยสีหน้าแววตาที่ยิ้มแย้มความโค้งของริมฝีปากของเขาได้รูปชัดเจน รอยยิ้มเป็นประกายคมชัด พลอยทำให้ภายในห้องที่ถูกตกแต่งนี้ดูจืดชืดลงไปเลยน้อยครั้งที่เฉินเสียนจะได้เห็นเขายิ้มอย่างมีความสุขและไร้เดียงสาเช่นนี้ เคยเห็นเพียงแค่ไม่กี่ครั้ง แต่พิมพ์ลงกลางหัวใจของเธอชัดเจนห้วงเวลาถัดมา เมื่อซูเจ๋อเริ่มรู้สึกผ่อนคลายลง เขาก็ค่อยๆ ทิ้งตัวเข้าหาเฉินเสียนเฉินเสียนอึ้งไปชั่วขณะ รีบยื่นมือไปรับตัวเขาไว้ ร่างกายที่ค่อนข้างหนักอึ้งค่อยๆ ทิ้งตัวทับลงมา เฉินเสียนเซถอยไปหลายก้าว ยากที่ยืนหยัดให้มั่นคงได้เธอถอยหลังไปทีละก้าว สุดท้ายทั้งคู่ก็ล้มลงบนเตียงด้วยกันซูเจ๋อกอดเธอแนบแน่น ซุกหน้าลงบนผมของเธอเฉินเสียนผลักเขาออกเบาๆ ถามขึ้นอย่างเป็นกังวลใจว่า : “ซูเจ๋อ ท่านเป็นอะไรไป?”267
ซูเจ๋อตอบกลับโดยความงัวเงียว่า : “ตอนที่รักษาเจ้าน่องน้อย ไม่ได้นอนอยู่หลายวัน ให้ข้านอนที่นี่สักประเดี๋ยวได้ไหม ข้าไม่ได้เป็นอะไรหรอก
