เพียงแค่ร่างกายอ่อนล้าก็เท่านั้น พักผ่อนเดี๋ยวเดียวก็หาย”ตอนนี้เฉินเสียนเองก็รู้สึกผ่อนคลายลงเช่นกัน เธอกอดแผ่นหลังของเขาแนบแน่น หลุบตาลงตํ่า ยิ้มขึ้นบางเบาอย่างอ่อนโยน พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “นอนเถอะข้าจะอยู่เฝ้าท่านเอง”เธอไม่รู้ว่าเขาต้องพยายามมากแค่ไหนในการวางแผนและจัดการเรื่องทั้งหมดนี้ เธอไม่ได้เห็นทุกอย่างกับตาเธอเอง เพื่อที่จะพาเจ้าน่องน้อยกลับจากโลกแห่งความตาย เขาเองต้องทุ่มเทแรงกายและแรงใจลงไปขนาดไหนแต่แค่เพียงนึกคิด ก็รู้ว่าเขานั้นคงไม่กล้าที่จะหลับตาพักผ่อนเลยแม้แต่นิดเดียว เขาจดจ่อและตั้งใจอยู่เสมอ ไม่เคยเลยที่จะหละหลวม เฝ้าระวังและเตรียมพร้อมรับมือกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นอยู่เสมอตอนที่เฉินเสียนและเจ้าน่องน้อยกำลังทุกข์ทรมานอยู่ในพระราชวัง ซูเจ๋อที่อยู่ข้างนอกนั้น เขาเองไม่เคยได้สบายใจเลยแม้แต่นิดเดียวเขาเหนื่อยมาก แต่ไม่ว่าเขาจะเหน็ดเหนื่อยมากแค่ไหน คํ่าคืนนี้เขาก็มาที่นี่อยู่ดีเขามาเพื่อบอกกับเธอ ว่าเจ้าน่องน้อยยังมีชีวิตอยู่ และตอนนี้ก็ปลอดภัยเป็นอย่างมาก เขาเก็บซ่อนและข่มความเหนื่อยล้าทั้งหมดไว้ เพื่อได้พูดความในใจกับเฉินเสียนตอนที่เขาเพิ่งเข้ามาในห้องนี้ เขาได้รินสุราฝานํ้าเต้าคู่ไว้ตั้งแต่แล้ว ตั้งใจจะทำพิธีกราบไหว้กับเธอใหม่อีกครั้ง ดื่มสุราแลกจอกกับเธอ268
เมื่อภารกิจสุดท้ายในแผนที่วางไว้ได้เสร็จสิ้นลง เพียงซูเจ๋อผ่อนคลายลงเล็กน้อย ความอ่อนล้าทั้งหมดของร่างกายก็จะถาโถ
