สิ้นสุดโดยสมบูรณ์ เจ้ายังคงเป็นผู้หญิงของข้าเสมอ”เฉินเสียนพูดอะไรไม่ออก ทั้งๆ ที่มีคำถามมากมายที่อยากจะถาม แต่ในใจของเธอยังคงรู้สึกกลัวซูเจ๋อรู้ว่าเธอกำลังกลัวอะไร เขาจึงพูดขึ้นด้วยนํ้าเสียงที่เบาบางว่า : “อาเสียนวันข้างหน้า เจ้าน่องน้อยจะแซ่ซู นามว่าเซี่ยน เขาจะใช้ชื่อซูเซี่ยนอย่างสง่าผ่าเผย”หัวใจของเฉินเสียนเหมือนหยุดเต้นไปในทันที ในที่สุดเธอก็สามารถถอนหายใจออกมาได้ เธอเงยหน้าขึ้นจ้องมองไปยังเขา ถามขึ้นอย่างระมัดระวังว่า :“เขา……ยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า?”ซูเจ๋อวางสุราฝานํ้าเต้าลง เขาหมุนตัวมา นัยน์ตาเรียวยาวแดงกํ่านํ้าตาคลอเล็กน้อย ดูมีเงื่อนงำและไม่ชัดเจน เขาพูดขึ้นว่า : “ท่านยินยอมเชื่อมั่นในตัวข้าข้าก็ต้องพยายามทำอย่างดีที่สุดอยู่แล้ว แน่นอนว่าเขายังมีชีวิตอยู่”เฉินเสียนเงยหน้าขึ้น ทั้งๆ ที่ตอนอยู่ในพระตำหนักไท่เหอเธอเองได้ร้องไห้จนนํ้าตาเหือดแห้งไปหมดแล้ว มาตอนนี้จู่ๆ ก็ยังอยากจะร้องไห้อย่างขึ้นมาอีก261
เธอพูดขึ้นว่า : “วันนั้น ตอนที่กำลังกลับไปยังพระตำหนัก ข้าเองได้กอดเขาเนื้อตัวของเขานั้นเย็นเฉียบ ใบหน้าม่วงเขียว……ยัง……ยังมีเลือดออกทวารทั้งเจ็ดอีกด้วย…..ข้านึกว่า……ข้านึกว่าเขาจะ……”เฉินเสียนยกมือขึ้นปิดหน้าปิดตา พร้อมกับพูดขึ้นต่อว่า : “ซูเจ๋อ ท่านอย่าได้โกหกข้าเชียวนะ ห้ามโกหกข้าเป็นอันขาด เจ้าน่องน้อยยังมีชีวิตอยู่จริงๆ หรือ?ข้ายังจำตอนนั้นได้ ไม่ว่าข้าจะกอดอย่างไรร่างกายของ
