ยนจะเป่าให้ความอ่◌ุนเพียงใด แต่ก็ไม่มีทางอ่◌ุนได้เลยเฉินเสียนอดกลั้นเสียงร้องไห้ไว้ เธอไม่รู้ว่าเป็นความเชื่อใจแบบไหนที่ประคองเธอ จนถึงปานนี้เธอยังไม่ได้สติแตกถึงขีดสุดเธอใช้คำพูดของซูเจ๋อปลอบประโลมตัวเองไม่หยุดหย่อน เธอบังคับให้ตัวเองเชื่อมั่นในตัวซูเจ๋อเธอต้องพาเจ้าน่องน้อยออกจากพระราชวังเฉินเสียนอ้◌ุมเจ้าน่องน้อยไปยังอุทยานอวี้ฮัว ซึ่งเวลานี้ฉินหรูเหลียงรออยู่ที่นี่แล้ว เห็นเฉินเสียนห่อเหี่ยวใจพลันรู้สึกสงสารจับใจเพียงแต่เธอเป็นคนมีนิสัยช่างระวัง จึงไม่อนุญาตให้ใครเข้าใกล้บุตรชายของตนจักรพรรดิสั่งให้กงกงมาดูอาการเจ้าน่องน้อยให้มั่นใจเฉินเสียนกล่าวด้วยอารมณ์พลุ่งพล่าน “อย่าเข้ามา！ห้ามใครเข้ามาทั้งนั้น！คิดอยากแยกพวกเราแม่ลูกจากกัน ไม่มีทาง！”กงกงมองด้วยใบหน้าโศกเศร้าและสงสาร กล่าวว่า “องค์หญิงจิ้งเสียนพ่ะย่ะค่ะโปรดทำใจยอมรับด้วยพ่ะย่ะค่ะ”228
เฉินเสียนตะคอกเสียงดุ “เจ้าน่องน้อยของข้ายังไม่ตาย！ทำใจอะไร！ยอมรับสิ่งใด！”กงกงกล่าว “องค์หญิงพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาทประทานอนุญาตให้บิดาของเด็กรับไปทำพิธีฝังศพแล้ว หากองค์หญิงขืนเป็นเยี่ยงนี้ จะมอบถึงมือบิดาได้อย่างไร องค์หญิงไม่ยอมปล่อยมือ หรือจะให้เด็กไม่อาจสงบสุขอยู่บนสวรรค์หรือไร?”แม่นมซุยด้านข้างเกลี้ยกล่อมด้วยนํ้าตา “องค์หญิงเพคะ พระองค์มีสติหน่อยเพคะ บิดาของเด็กมาแล้ว องค์หญิงมอบลูกให้เขาเถอะเพคะ……”เฉินเสียนกล่าวด้วยเสียงสั่นเทิ้ม “ไม่ ข้าให้พวก
