งเฉินเสียน ถึงสามารถยั่วยุท่านได้ ทุกวันนี้ข้าไปอยู่เป็นเพื่อนนางตลอด ทำไม ท่านกลัวว่าความสัมพันธ์เก่าของนางกับข้าจะกลับมาอีก”ซูเจ๋อกล่าวว่า “นางกับท่าน ไปเอาความรักเก่ามาจากไหน? ท่านไปหานางถี่ๆนั้นไม่ถูกต้อง ต่อไปอย่าไปที่นั่นอีก เมื่อถึงเวลา นางจะถูกไปรับกลับมาเอง”ทันทีหลังจากนั้น ซูเจ๋อก็ฝังเข็มไปที่แขนอีกข้างหนึ่งของเขาหลังจากนั้นไม่นาน เส้นเลือดสีนํ้าเงินของฉินหรูเหลียงก็ปูดขึ้นออกมาเล็กน้อยบนแขนของเขา ราวกับว่าจิตใจฮึกเหิมของเขาถูกปิดกั้น และพลังแห่งความแข็งแกร่งกำลังรอที่จะถูกปลดปล่อยออกมาฉินหรูเหลียงใช้ตาต่อตาฟันต่อฟัน และเห็นในมือซูเจ๋อกำลังยุ่งอยู่ และทันใดนั้นก็พูดขึ้นว่า “ท่านเองก็เต็มใจที่ปล่อยให้นางทนทุกข์ในที่ที่เย็นยะเยือกนั้นด้วยหิมะบนภูเขาไม่ละลาย และมันก็หนาวกว่าเมืองหลวงนี้มาก นางเคาะบักฮื้อในพระอุโบสถทุกวัน ท่านต้องการให้นางไปบวชจริงๆ อย่างนั้นหรือ?”ซูเจ๋อคิดอย่างครุ่นคิด “การเคาะบักฮื้อทุกวันก็นับว่าเป็นการฝึกฝนเช่นกันนางยังจัดการเรื่องราวทางโลกยังไม่เสร็จ นางจะหนีไปบวชได้อย่างไร”ซูเจ๋อไม่ได้พูดอะไร แต่เขาไม่อยากไปที่ภูเขาเพื่อไปอยู่กับนางทุกวันได้อย่างไร เขาไม่พอใจที่ฉินหรูเหลียงขึ้นไปบนภูเขาทุกวัน ไม่เพียงแต่ด้วยความริษยาเท่านั้น แต่ยังมีความอิจฉาด้วย207
อิจฉาที่ฉินหรูเหลียงที่สามารถขึ้นไปบนภูเขาได้อย่างเปิดเผย อิจฉาที่เขาได้อยู่ในพระอุโบสถฟังเสียงเคาะบักฮื้
