้คือไปที่ภูเขาลู่ทุกวัน เพื่อที่จะช่วยเฉินเสียนก็ดี หรือเพื่อเติมเต็มความเห็นแก่ตัวก็ช่าง แม้ว่าจะเป็นการอยู่บนภูเขาลู่เป็นเพื่อนกับนาง เพื่อบรรเทาความเบื่อหน่ายก็ตาม แล้วที่เดินทางไกลๆ ทุกครั้งมันก็ไม่สูญเปล่าซูเจ๋อและฉินหรูเหลียงวิเคราะห์ว่า “จุดเริ่มต้นของท่านดีมาก จักรพรรดิกังวลเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของท่านกับอาเสียน บางทีเมื่อครบสี่สิบเจ็ดวันแล้วนางจะถูกเรียกกลับไปที่วังหลวง หลังจากนั้นล่ะ?”ซูเจ๋อเดินกลับบ้านและพูดอย่างสบายๆ ว่า “ถ้าอย่างนั้นวังหลังคงจะไม่ทนนางอีกแน่นอน และจักรพรรดิยิ่งจะไม่มีวันยอมให้ท่านได้นางไปแน่น เพราะเขาเกลียดการที่ท่านทรยศ เขาจะเลือกวิธีที่เจ็บปวดที่สุดเพื่อจะขัดขวางไม่ให้พวกท่านได้อยู่ด้วยกัน”ซูเจ๋อเลิกคิ้ว “จักรพรรดิอาจปล่อยให้นางไปแต่งงานกับคนอื่น”ตามคำพูดของซูเจ๋อ ฉินหรูเหลียงได้คิ้วแน่นซูเจ๋อกล่าวต่อว่า “คนที่กำลังจะแต่งงานกับนางจะต้องไม่ใช่คนใจดี แต่เป็นคนของจักรพรรดิ ที่มีหน้าที่ดูแลนางให้สนิทสนม ด้วยวิธีนี้ ทั้งท่านและข้าสุดท้ายจะไม่มีใครได้ประโยชน์ ต้องการจะช่วยนางยิ่งยากกว่ายากซะอีก นั่นคือผลลัพธ์ที่ท่านต้องการหรือไม่?”ฉินหรูเหลียงกำหมัดของเขาไว้ เพียงแค่คิดถึงเรื่องนั้นก็ทำให้เขาโกรธขึ้นมาฉินหรูเหลียงกล่าวอย่างเคร่งขรึม “ข้าไม่เคยคิดมากเช่นนี้”209
ซูเจ๋อกล่าวว่า “งั้นก็ยังไม่สายเกินไปที่ท่านจะคิดเรื่องนี้ ท่านควรจะรู้ว่าจะต้องทำอะไรต่อไป”หลังจ
