บอุ่นในหัวใจ นอกจากซูเจ๋อแล้วมีเพียงไม่กี่คนที่นางรู้จักดีนางตอบว่า “ไม่เป็นไร ทุกอย่างเรียบร้อยดี กลับมาที่ท่าน ดูเหมือนว่าไม่ค่อยเหมาะที่จะมาที่นี่ มีจุดตรวจด้านล่างและมีทหารยามเฝ้าอยู่ พวกเขาจะปล่อยให้ท่านขึ้นมาบนภูเขา?”ฉินหรูเหลียงกล่าวว่า “ไม่มีอะไรเหมาะสมหรือไม่เหมาะสมหรอก ข้าต้องการขึ้นมา พวกเขาไม่อาจจะขัดขวางข้าได้”แน่นอนว่าสิ่งนี้สอดคล้องกับอารมณ์ของฉินหรูเหลียงฉินหรูเหลียงพูดอีกครั้ง “วัดฮู่กั๋วแห่งนี้โดดเดี่ยวและเงียบเหงา ครั้งนี้ขึ้นเขามาเห็นท่านก็โล่งใจแล้ว หากท่านรู้สึกเบื่อ ต่อไปข้าจะขึ้นมาอยู่เป็นเพื่อนท่านบ่อยๆ”เฉินเสียนกล่าวว่า “ไม่เป็นไรจริงๆ ที่นี่ข้ายังสามารถปรับตัวเข้ากับมันได้ดีทีเดียว”203
ฉินหรูเหลียงพูดอย่างดื้อรั้น “อย่างไรก็ตามข้าไม่มีอะไรทำ แค่ทำกับว่าข้ารู้สึกเบื่อๆ แล้วกัน”ฉินหรูเหลียงบอกว่าเขาจะขึ้นมาบนเขาเพื่อมาอยู่เป็นเพื่อนนาง นี่ก็ค่อนข้างบ่อยเกินไป และทุกวันต่อจากนี้ไปเฉินเสียนจะได้เห็นเขาขึ้นภูเขามาที่วัดฮู่กั๋วเขามักจะใช้เวลาทั้งวันอยู่ในวัดฮู่กั๋ว และเขาไม่ยอมที่จะออกไปจนกว่าเฉินเสียนจะท่องพระคัมภีร์ในพระอุโบสถเสร็จ รุ่งเช้าของวันที่สอง เมื่อเฉินเสียนมาที่พระอุโบสถ เขาก็ได้รออยู่ในพระอุโบสถแล้วฉินหรูเหลียงไม่ได้มามือเปล่าเสมอไป เขาได้นำเอาอาหารว่างที่นางโปรดปรานและขนมอร่อยๆ อยู่ที่ตลาดมาให้เฉินเสียนหากทุกคนทั้งหมดในวัดฮู่กั๋วมีความเท่าเทียมกัน
