างไม่เร่งรีบ จากนั้นจึงแขวนเอาไว้บนชั้นวางที่อยู่ข้างๆ163
ซูเจ๋อเอ่ยอย่างสงบว่า “อย่างที่ท่านเห็น ข้ากำลังถอดเสื้อผ้า”เฉินเสียนทำอะไรไม่ถูก “ท่านจะถอดเสื้อผ้าทำไม”ซูเจ๋อกล่าวว่า “ไม่ใช่ว่าอยากนอนกับข้ามานานแล้วหรอกหรือ คืนนี้ข้ามีเวลาข้าจะนอนกับท่าน”เฉินเสียนดุไปว่า “ยังคุยกันไม่จบ ท่านอย่าได้คิดจะเปลี่ยนเรื่อง!”ทันทีที่สิ้นเสียง ซูเจ๋อก็โน้มกายลงมาอย่างกะทันหัน เฉินเสียนไม่ทันตั้งตัวและถูกเขากดลงบนเตียงดวงตาทั้งคู่ประสานกัน ปลายจมูกคลอเคลียกันจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่รวยรินซึ่งเข้ามาพัวพันกันในทันทีเฉินเสียนยันมือไว้ที่หน้าอกของเขาและพยายามออกแรงผลัก แต่พยายามหนึ่งครั้งก็แล้ว สองครั้งก็แล้ว สามครั้งก็แล้ว เธอก็ยังไม่มีเรี่ยวแรงพอเธอรู้ดีว่าตนเองทัดทานเขาไม่ไหวเฉินเสียนบอกว่า “ลุกไปนะ ข้ายังพูดไม่จบ”“ไม่เป็นไร ค่ำคืนนี้ยังอีกยาวไกล”“แต่ตอนนี้ข้าไม่มีอารมณ์จะนอนกับท่าน!”ซูเจ๋อโน้มศีรษะลงมา โอบรอบคอของเธอเอาไว้และคลอเคลียอยู่ที่ข้างหู“เช่นนั้นข้าจะนอนกับท่านเอง ดีไหม ทันทีที่ท่านเปิดประตูให้ข้า ข้าก็นึกอยากจะนอนกับท่าน นึกไปว่ากำลังกดท่านอยู่เช่นนี้ ออกแรงบดขยี้ท่านในอ้อมกอดของข้า”164
คำพูดของซูเจ๋อทำให้เฉินเสียนรู้สึกเหมือนมีมดนับพันกัดแทะอยู่ในร่างกายของเธอ และความเจ็บปวดที่อ่อนนุ่มนั้นก็จู่โจมเข้ามาทั่วร่างเฉินเสียนยังคงกระซิบถามอย่างดึงดันว่า “ไม่ใช่ว่าท่านรู้ระยะเวลาการมีระดูของข
