้าอยู่แล้วหรือ ในเมื่อท่านไม่ต้องการเขา ท่านจะทำให้ข้ามีเขาทำไม ท่านช่วยลุกขึ้นและตอบข้าอย่างจริงจังได้ไหม”ซูเจ๋อยกตัวขึ้นและโอบกอดเฉินเสียนไว้ก่อนจะซุกตัวเข้าไปในผ้าห่มพร้อมกับเธอ เขากล่าวว่า “แบบนี้ท่านก็จะไม่หนาวแล้ว ข้าเองก็จะอุ่นขึ้นด้วย ขออภัยด้วยตอนนี้ข้ายังลุกขึ้นไม่ได้ ข้าสังหรณ์ใจว่าหากข้าพูดต่อไป ท่านอาจจะรับไม่ได้ แต่ในเมื่อต้องการคุยกันให้กระจ่าง ข้าจึงปิดบังท่านอีกไม่ได้”เฉินเสียนกับเขาอยู่แนบชิดซึ่งกันและกัน อุณหภูมิร่างกายของซูเจ๋อค่อยๆ แผ่มาถึงร่างกายของเธอ และเธอก็เพิ่งตระหนักได้ว่าตัวของเขาเย็นเยียบ และคำพูดของซูเจ๋อก็ยิ่งทำให้เธอรู้สึกเย็นชาขึ้นทีละน้อยเฉินเสียนถามอีกว่า “ทำไมถึงอยากสัมผัสข้า ทำไมถึงอยากให้ข้ามีเขา…”เธอสู้แรงซูเจ๋อไม่ได้อยู่แล้ว แต่เขาก็ยังเกาะกุมข้อมือของเธอเอาไว้ทั้งสองข้างและกดลงบนหมอนซูเจ๋อโน้มเข้าไปแนบชิดใบหูของเธอ จูบที่ติ่งหูของเธออย่างละเมียดละไมและเอ่ยว่า “ข้าคำนวณระยะเวลาการมีระดูของท่านไว้แล้ว และรู้ว่าท่านจะตั้งครรภ์ได้ง่ายในเวลานั้น ท่านจำเป็นจะต้องมีลูกเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของทุกคน เช่นนั้นท่านจึงจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ แต่ข้าปล่อยให้ฉินหรูเหลียงแตะต้องท่านไม่ได้ ดังนั้นข้าจึงต้องทำมันด้วยตัวเอง ทว่าท่านเพรียกหาแต่ชื่อของเขา และคงจะคิดมาเสมอว่าข้าคือเขา”แม้เฉินเสียนจะไร้เรี่ยวแรง แต่เมื่อได้ฟังคำพูดของซูเจ๋อเธอก็เริ่มดิ้น165
ซูเจ๋อก
