ขึ้นกว่าเดิม และน้ำมันตะเกียงก็ถูกเติมมากขึ้นด้วยเจ้าอาวาสนำเหล่าพระภิกษุไปท่องพระสูตรในพระอุโบสถ เฉินเสียนและอวี้เยี่ยนไม่มีอะไรทำจึงไปที่พระอุโบสถเพื่อนั่งฟังบทสวดอยู่ครู่หนึ่งเมื่อพวกเขาออกจากพระอุโบสถ พระภิกษุเหล่านั้นก็กลับไปที่ห้องเพื่อนั่งสมาธิและเฉินเสียนและอวี้เยี่ยนก็เดินเล่นไปรอบ ๆ ที่ลานด้านหน้าของวัดฮู่กั๋วเมื่อท้องฟั้ามืดลงแล้ว ทั้งสองพบตำแหน่งที่มีทัศนียภาพกว้างไกลและมองไปทางเมืองหลวงแสงไฟในเมืองหลวงควรจะเป็นเหมือนผ้าทอในเวลานี้ เชื่อมถนนยาวไปเป็นทอด ๆ ตามลำดับ และทั้งสองอยู่ห่างไกลออกมามาก มองเห็นเพียงแสงไฟเบาบางเท่านั้น ไม่เห็นแสงไฟที่สว่างไสวในเมืองหลวง หลังจากที่รอเป็นเวลานานก็ไม่มีพลุดอกไม้ไฟขึ้นมาบนท้องฟั้าเลยอวี้เยี่ยนถอนหายใจอย่างผิดหวังและกล่าวว่า “นึกว่าคืนนี้จะได้เห็นแสงไฟยามค่ำคืนในเมืองหลวง”เฉินเสียนกล่าว “กลับไปอาบน้ำเข้านอนกันเถอะ ปีนี้ราชสำนักขาดแคลนปราชาชนก็ประสบภัยพิบัติ คงไม่มีกะจิตกะใจมาเตรียมพร้อมเรื่องพวกนี้”ข้างนอกมีพายุหิมะพัดมาที่หน้าราวกับมีดกรีด อวี้เยี่ยนกุมเสื้อผ้าของนางแน่นแต่ก็ยังรู้สึกหนาวเหน็บจนสั่นสะท้าน และทั้งสองไม่เสียเวลารีบกลับเข้าไปในเรือนด้านหลังเสียงลมและเสียงหิมะดังอยู่ภายนอกหน้าต่าง153
