ถึงแม้แม่นมซุยจะไม่ได้อยู่ปรนนิบัติรับใช้เฉินเสียนบ่อยนัก และเฉินเสียนไม่ต้องการให้เธอมายุ่งเกี่ยวในชีวิตของเจ้าน่องน้อยแล้ว แต่แม่นมซุยนั้นรักเจ้าน่องน้อยมาก และบ่อยครั้งที่แอบดูเจ้าน่องน้อยอยู่ห่าง ๆ แต่อวี้เยี่ยนและเสี่ยวเฮอก็ไม่พูดออกมา เฉินเสียนก็ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นตอนนี้แม่นมซุยกำลังเฝั้าเจ้าน่องน้อยอยู่ในห้องตำราได้ยินมาว่าพรุ่งนี้เฉินเสียนจะต้องออกจากตำหนัก อวี้เยี่ยนก็เป็นคนใจร้อนเกรงว่าจะจัดเตรียมข้าวของได้ไม่ดีเท่าที่ควร แม่นมซุยเลยเข้าไปช่วยจัดการเจ้าน่องน้อยถาม “ทำไมท่านแม่ไม่พูดกับเอ้อร์เหนียง?”“นางทำผิด แม่ต้องปล่อยนางไปสักพัก” เฉินเสียนกอดเจ้าน่องน้อยไว้ และกล่าวอย่างอ่อนโยน “แต่ตอนที่แม่ไม่อยู่ เจ้าต้องเชื่อฟังเอ้อร์เหนียงรู้ไหม?”เจ้าน่องน้อยน้ำตาไหล แต่ก็ไม่ตอบอะไรเฉินเสียนกล่าว “หากพรุ่งนี้แม่ต้องไป”“ท่านแม่จะเป็นเหมือนท่านแม่ขององค์ชายห้าไหม ไปแล้วก็จะไม่กลับมาอีกเลย?” เจ้าน่องน้อยถามขึ้นในทันใดเฉินเสียนสะดุ้ง และขยับตัวอยู่พักหนึ่ง และกล่าวว่า “อาเซี่ยน ไม่ว่าอย่างไรแม่ก็จะไม่ทิ้งเจ้าไปไหน เพราะฉะนั้นจะต้องกลับมาให้ได้”เจ้าน่องน้อยพยักหน้า “งั้นลูกจะเชื่อฟังเอ้อร์เหนียง”142
เฉินเสียนจับใบหน้าเล็ก ๆ ของเขา จ้องมองคิ้วและความนิ่งเงียบของเขาที่เหมือนกับซูเจ๋อ และยิ้มออกมา “เอ้อร์เหนียงเป็นคนที่พ่อของเจ้าส่งมา พรุ่งนี้แม่จะให้นางอยู่กับเจ้า ให้นางคอยดูแลเจ้า”เจ้าน่
