่า “องค์หญิง นี่คือถักผ้าพันคอให้เจ้าน่องน้อยจริงหรือเพคะ?”“ไม่อย่างนั้นล่ะ?”อวี้เยี่ยนกล่าว “แต่ว่าผ้าพันคอยาวขนาดนี้ เจ้าน่องน้อยตัวเล็กนิดเดียว จะพันได้หรือเพคะ?”เฉินเสียนตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ตระหนักว่าผ้าพันคอผืนนี้ถูกถักทอเป็นผืนยาว และไม่ใช่สำหรับเจ้าน่องน้อยใช้แน่ ๆผ้าพันคอผืนนี้กว้างและนุ่ม ดูแล้วเหมาะสำหรับผู้ใหญ่อย่างชัดเจนเฉินเสียนกล่าว “ข้าไม่ทันได้ระวัง เลยถักออกมายาวแบบนี้โดยไม่รู้ตัวน่ะ ข้าตัดมันให้สั้นลงหน่อย”เมื่อเห็นดังนั้น อวี้เยี่ยนจึงรีบหยุดและกล่าวว่า “องค์หญิง อย่าฝืนใจตัวเองเลยเพคะ ไม่แน่อาจจะเหมาะสมกับใครสักคนในอนาคตก็ได้เพคะ ถึงอย่างไรเส้นด้ายก็ยังมีอีกเยอะ ถักอันใหม่ให้เจ้าน่องน้อยดีกว่าเพคะ”นี่เป็นความพยายามหลายวันของเฉินเสียน อวี้เยี่ยนรู้ว่าเธอไม่อยากจะตัดทิ้งเธอกำลังคิดถึงคนนั้น คาดว่าผ้าพันคอผืนนี้คงทำขึ้นมาเพื่อเขาคนนั้นในเมื่อไม่อยากตัด แล้วจะฝืนในตัวเองไปทำไมอีกไม่นานก็จะถึงเทศกาลตรุษจีนแล้ว ไม่มีข่าวคราวภายในวังหลวงเลย เฉินเสียนก็ไม่คิดว่าจะได้กลับไปพบกับเจ้าน่องน้อยในวันส่งท้ายปีและวันขึ้นปีใหม่วันส่งท้ายปีของทุกปี เมืองหลวงมักจะคึกคักรื่นเริง ทุกคนต่างพากันออกมาเดินเล่น เพลิดเพลินกับดอกไม้ไฟ จุดประทัด และเฉลิมฉลองปีใหม่ด้วยกัน152
ไม่ว่ายังไงนี่ก็เป็นเทศกาลเฉลิมฉลองรื่นเริงอีกเทศกาลหนึ่งและภายในวัดฮูกั๋วก็ดูต่างไปจากเมื่อก่อนเช่นกัน ไฟสว่าง
