กปั้องดูแลเจ้าน่องน้อยด้วยชีวิตเพคะ”เฉินเสียนพยักหน้า จากนั้นค่อย ๆ ก้าวออกจากประตูห้องและมองขึ้นไปที่หิมะที่ฝังตรงข้าม “แผนชั่วคราวเพื่อจัดการกับสถานการณ์เฉพาะหน้า เจ้าไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วภายในใจเขากำลังคิดอะไร ข้าก็ไม่รู้ ดูแลเจ้าน่องน้อยให้ดี รอข้ากลับมา”เมื่อเธอออกไป เธอบอกแม่นมซุยและเสี่ยวเฮอว่า “ข้าไม่อยู่ อย่าออกไปนอกพรตำหนักไท่เหอบ่อยนัก และยังมีจระเข้ในทะเลสาบ อย่าลืมให้เจ้าน่องน้อยให้อาหารพวกมัน”เวลานี้ นางกำนัลที่มารับเฉินเสียนออกจากวังก็มาถึงฝังตรงข้ามแล้ว นางกำนัลในพระตำหนักไท่เหอนำหีบที่จัดเตรียมไว้ดีแล้วออกมาเฉินเสียนเดินทางไปวัดฮู่กั๋วพร้อมกับอวี้เยี่ยน สัมภาระของทั้งสองคนมีเพียงแค่กล่องหีบสองกล่องขนาดใหญ่ ทั้งหมดนั้นถูกจัดเตรียมโดยแม่นมซุย มีทั้งเสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่ม และของที่เฉินเสียนเก็บสะสมไว้เมื่อเฉินเสียนออกเดินทางไป เจ้าน่องน้อยลากมือเสี่ยวเฮอ เหมือนกับเมื่อก่อนพยายามจะวิ่งไปข้างหน้า เพื่อวิ่งตามเฉินเสียนไปเสี่ยวเฮอทนดูต่อไปไม่ได้ อุ้มเจ้าน่องน้อยขึ้นมาแล้วหันหลังเดินกลับเข้าไป และกล่าวอย่างอดกลั้นไม่ได้ “อย่าตามไปเลย องค์หญิงไม่ได้ท่านตามไปหรอกเจ้าค่ะ”144
เจ้าน่องน้อยที่ยู่บนไหล่ของเสี่ยวเฮอ ทำได้เพียงมองเฉินเสียนที่กำลังเดินข้ามสะพานไม้เพื่อออกไปจากพระตำหนักไท่เหอ ยิ่งเดินก็ยิ่งห่างออกไปไกลเฉินเสียนได้กลายมาเป็นตัวซวยของวังหลังที่ใคร ๆ ต่างก็พากันขับไล่
