ปั้องความปลอดภัยของเฉินเสียน แต่ที่จริงแล้ว พวกเขาต้องเฝั้าติดตามเฉินเสียนทุกย่างก้าวภายในลานวัดมีห้องว่าง องครักษ์อยู่กันอย่างแออัดในหนึ่งห้อง ส่วนห้องที่จัดเตรียมไว้ให้เฉินเสียนนั้นอยู่ที่เรือนด้านหลังในส่วนที่ลึกที่สุด เป็นเรือนที่เรียบง่ายและแยกเดี่ยวออกไปทันทีที่เข้ามาในลานบ้าน บนพื้นและหลังคาบ้านถูกปกคลุมไปด้วยหิมะหนารู้สึกหนาวเย็นอย่างประหลาด และยังเหน็บหนาวกว่าที่เชิงเขามากขณะอวี้เยี่ยนถูมือไปมาและสั่นสะท้าน เธอกล่าวว่า “องค์หญิง ที่นี่ให้คนอาศัยอยู่จริง ๆ หรือเพคะ? บนภูเขาแห่งนี้มีพระอาศัยอยู่ตลอดทั้งปี และไม่ได้นุ่งห่มหนาแบบพวกเรา พวกเขาไม่รู้สึกหนาวบ้างหรือเพคะ?”แท้จริงแล้ว พระสงฆ์ที่นี่ล้วนแต่นุ่งห่มผ้าฝั้าย ดูแล้วรู้สึกบางเบา แต่ทุกคนก็ไม่มีอาการตัวสั่นสะท้าน และดูมีเรี่ยวแรงกำลังดีเฉินเสียนกล่าว “อาจเป็นเพราะเขตแดนต่างกัน”ทันทีที่เปิดประตูออก ความหนาวเย็นก็พุ่งเข้าใส่ใบหน้า เมื่อจุดเทียนแล้วพบว่าเรือนแห่งนี้เรียบง่ายมากภายในห้องมีโต๊ะและเก้าอี้ ชั้นวางของไม้สำหรับแขวนเสื้อผ้า เตียงนอนและผ้าห่มผืนบาง นอกเหนือจากนี้ไม่พบสิ่งฟุั่มเฟือยอื่น ๆเตียงเป็นเตียงไม้ที่เย็นและแข็งโดยไม่มีแม้แต่ชั้นของผ้าฝั้ายรองไว้ มีเพียงผ้าบาง ๆ คลุมไว้ก็สามารถล้มตัวลงนอนได้146
อวี้เยี่ยนพูดไม่ออกและกล่าวว่า “พระเขานอนกันแบบนี้หรือเพคะ? อากาศหนาวเหน็บขนาดนี้ เตียงที่แข็งทื่อและเย็นเป็นน้ำแข็ง?
