กลางคืนจะถูกแช่แข็งก่อนไหมเพคะ?”เฉินเสียนก็แปลกใจเล็กน้อยเช่นกัน เธอรู้ว่าวัดแห่งนี้ยากจน แต่เธอไม่คิดว่าจะยากจนขนาดนี้ไม่นานนักก็มีพระภิกษุหนุ่มเดินเข้ามาเชิญให้เฉินเสียนไปเสวยอาหารเจที่จัดเตรียมไว้ อวี้เยี่ยนดึงเขาไว้ และถามว่า “พระอาจารย์ เรือนที่พวกท่านอยู่ก็เรียบง่ายแบบนี้หรือ?”พระภิกษุหนุ่มกล่าว “โยม เรือนที่อาตมาอยู่กันเป็นห้องที่มีแค่เตียงเท่านั้น ส่วนเรือนหลังนี้นั้น เป็นเรือนที่ดีที่สุดในวัดแล้ว”อวี้เยี่ยนอึ้งจนพูดไม่ออกเฉินเสียนกล่าว “ท่านไปก่อน พวกเราจะตามไปทานเจทีหลัง”หลังจากพระภิกษุเดินออกมา อวี้เยี่ยนรู้สึกหมดหนทางและกล่าวว่า “ดูท่าบ่าวคงจัดการได้เท่าที่มี” พูดจบเธอก็เดินไปที่มุมห้องเปิดกล่องหีบออก พลางบอกกับตัวเองว่า “ดีที่เอ้อร์เหนียงจัดเตรียมไว้ให้ก่อนหน้านี้ เธอมีประสบการณ์ดี บอกว่าภายในวัดอากาศเหน็บหนาวจะต้องเตรียมเสื้อผ้าเครื่องนุ่มมามากหน่อย ผ้าห่มเธอก็จัดเตรียมมาให้”
147
