่าอับอายหากไม่ใช่เพราะขันทีดึงเฉินเสียนไว้ เฉินเสียนยังคงจะเดินหน้าเข้าไปรุมถีบเอาอีกเขาลุกขึ้นนั่งลงที่พื้น ไม่ได้โกรธเคืองอะไร และกล่าวว่า “องค์หญิงจนตรอกหมดหนทางแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ”เฉินเสียนกล่าวด้วยความโมโห “เฮ่อโยว! ข้ารู้ว่าเป็นเจ้า เจ้าคนเลว เจ้าไม่ต้องการให้ข้าเป็นสุข! เพราะเจ้าที่ทำให้ข้ากับลูกของข้าต้องแยกจากกัน ข้าจะไม่ยอมปล่อยเจ้า!”เฮ่อโยวลุกขึ้น และมองเห็นว่าขันทีกำลังลากตัวเฉินเสียนออกไป เขาพูดตามหลัง “หากองค์หญิงดูแลตัวเองให้ปลอดภัย ลูกชายของท่านก็จะไม่มีอะไรให้เป็นห่วง”เฉินเสียนโกรธเฮ่อโยวจนเข้ากระดูก เธอถีบเขาที่หน้าท้องพระโรงขององค์จักรพรรดิ แหกกฎขนบประเพณีเฮ่อโยวเดินเข้ามาในท้องพระโรง ถึงแม้จะจัดระเบียบเสื้อผ้าให้ดีแล้วนั้น แต่รอยช้ำที่แขนก็ยังปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน หลังจากเสร็จธุระองค์จักรพรรดิจึงให้เขาไปพบหมอหลวงเพื่อทำแผลเฉินเสียนถูกคุมตัวกลับพระตำหนักไท่เหอ ขันทีประกาศราชโองการ ให้นางกำนัลช่วยเฉินเสียนจัดเตรียมสิ่งของเพื่อออกเดินทางในวันพรุ่งนี้ทันทีที่ ขันทีปล่อยมือ เฉินเสียนก็ล้มลงกับพื้นด้วยความโล่งใจเล็กน้อย เธออ่อนแอเกินกว่าจะดุด่าอาละวาด เรี่ยวแรงจะปฏิเสธก็แทบไม่มี140
อวี้เยี่ยนและเสี่ยวเฮรีบเข้ามาพยุงเธอกลับเข้าไปในห้องหลังจากที่ขันทีคนสนิทขององค์จักรพรรดิกลับออกไป ก็คลายอารมณ์ที่ตีโพยตีพายออกไปและถามอย่างใจเย็นว่า “เจ้าน่องน้อยล่ะ?”อวี้เยี่ยนกล่าว “อยู
