ส่วนสมเด็จพระราชชนนีนั้น เมื่อพระองค์กลับไปถึงพระตำหนักของพระองค์เองก็รู้สึกกระสับกระส่าย และได้สอบถามนางกำนัลคนสนิท “ที่มหาปุโรหิตพูดไปหมายความว่าอย่างไรหรือ?”นางกำนัลคิดและกล่าวตอบสมเด็จพระราชชนนี “หรือที่มหาปุโรหิตอ้างถึงสิ่งดุร้าย จะหมายถึงองค์หญิงจิ้งเสียนเพคะ? จะพูดไป เมื่อก่อนตอนที่องค์หญิงจิ้งเสียนยังไม่เข้ามาประทับในวัง ในวังแห่งนี้ก็ดูสงบสุขร่มเย็น”ทันใดนั้นสมเด็จพระราชชนนีก็ตรัสขึ้นมา “แล้วที่พูดว่าความปรารถนาของพระสนมฉีเมื่อตอนที่ยังมีชีวิตอยู่นั่นคืออะไรหรือ?”นางกำนัลรู้สึกมึนงงไปชั่วขณะในวังหลังมีผู้คนจำนวนมาก การจับกลุ่มซุบซิบนินทาก็มีมากเช่นกัน เรื่องเมื่อช่วงเช้าก็ถูกพูดถึงไปทั่วนางกำนัลที่ออกไปจัดเตรียมน้ำชาและอาหารว่างกลับมา และกล่าวกับสมเด็จพระราชชนนี “เมื่อครู่ที่หม่อมฉันออกไป ฟังเสียงกระซิบของคนอื่น ๆ พวกเขายังสงสัยว่าองค์หญิงจิ้งเสียนเป็นสิ่งดุร้ายนี้”สมเด็จพระราชชนนีตรัส “พวกเขาพูดอะไรบ้าง?”“หลังจากที่องค์หญิงจิ้งเสียนย้ายเข้ามาประทับที่พระตำหนักไท่เหอ ก็มักไม่ถูกกับพระสนมฉี พวกเขาบอกว่า เรื่องแรกคือจระเข้ที่เลี้ยงไว้นานโดยไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น จู่ ๆ ก็ว่ายขึ้นมาบนฝัง ทำให้องค์ชายห้าหวาดกลัว หลังจากนั้นพระสนมฉี129
ต้องการให้สมเด็จพระราชชนนีให้ความเป็นธรรมกับพระองค์แต่ไม่สำเร็จจึงถูกคุมขังหากไม่ใช่เพราะองค์หญิงจิ้งเสียน องค์ชายห้าคงไม่ต้องตกใจจนหวาดกลัวพระ
