อมีคำที่ออกจากปากสมเด็จพระราชชนนีว่าเฉินเสียนเป็นนางตัวซวยของวังหลัง เป็นคนอัปมงคล และพระสนมทั้งหลายต่างก็เสด็จไปที่องค์จักรพรรดินีเพื่อขอร้องให้ขับไล่เฉินเสียนออกไปจากวังหลวง133
สองสามวันนี้บรรยากาศในพระตำหนักไท่เหอช่างดูหมองหม่น ใครก็ไม่กล้าจะพูดคุยกับเฉินเสียนอวี้เยี่ยนทำได้เพียงระบายกับเสี่ยวเฮอ “ข้าว่าเป็นพวกเขาต่างหากที่เป็นนางตัวซวย พูดจามั่วซั่ว ไร้สาระ! พระสนมฉีไปมีชู้กับคนอื่นก็ยังมาโทษองค์หญิงของข้า? องค์หญิงไม่ได้ทำอะไรผิด พระสนมฉีไม่กล้ามาหาองค์หญิง ยังถูกพูดไปว่าเพราะองค์หญิงมีวิญญาณชั่วร้ายในตัว? พูดจาบิดเบือน ไม่แยกแยะถูกผิด!”เฉินเสียนจูงมือเจ้าน่องน้อยเดินออกมาและปรากฏตัวตรงหน้าพวกนางทั้งสองและกล่าวว่า “ปล่อยให้เขาพูดไปเถอะ ปากของเขา”อวี้เยี่ยนเมื่อได้ฟังก็รู้สึกโกรธ “องค์หญิง พระองค์รู้ไหม สมเด็จพระราชชนนีต้องการขับไล่พระองค์ออกจากวัง ให้ไปท่องพระคัมภีร์สวดมนต์ที่วัดบนภูเขาลู่!ภูเขาลู่ออกจะหนาวเหน็บ เมื่อถึงฤดูหนาวบนภูเขาก็ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะหนาองค์หญิงจะไปอยู่ที่แบบนั้นได้อย่างไรเพคะ…”อวี้เยี่ยนโกรธจนแทบจะร้องไห้ “แล้วพวกเขาจะให้องค์หญิงนำเจ้าน่องน้อยไปด้วยไหมเพคะ? หากองค์หญิงเสด็จไป เจ้าน่องน้อยจะอยู่อย่างไร จะต้องอยู่คนเดียวลำพังที่นี่หรือเพคะ…”
134