บนจอกเหล้าแล้วเฉินเสียนจ้ององค์ชายหกแล้วกล่าวว่า “ตั้งแต่ไหนแต่ไรเขาก็ไม่ดื่มเหล้า”องค์ชายหกกล่าวอย่างชอบใจว่า “แต่ใต้เท้าซูเป็นขุนนางชั้นผู้ใหญ่ในราชสำนักต้าฉู่ วงการของชนชั้นขุนนางคบค้าสมาคมมันยากที่จะหลีกเลี่ยงความสามารถในการดื่มเหล้าน้อยอย่างไรก็สามารถดื่มได้สักกี่จอกอยู่นะ หรือว่าองค์หญิงเจ็บปวดใจ?”เฉินเสียนหยิบจอกเหล้านั้นมา เงยหน้าแล้วกระดกดื่มลงไป ตามด้วยการนำจอกเหล้าโยนไปด้านนอกประตูแตกละเอียดยับเยิน แล้วกล่าวว่า “เอาน้ำชามาให้เขา”ซูเจ๋อเหล่ตามองเฉินเสียน ในแววตามีความสว่างไสวอย่างราบเรียบ ซ่อนอยู่ลึกๆราวกับยามค่ำคืนองค์ชายหกกล่าวว่า “เมื่อก่อนตอนที่อยู่เย่เหลียง ข้าเคยได้ยินว่าเหล่าขุนนางบังคับเขาดื่มเหล้า ท่านเป็นผู้ที่ปกปั้องเขา พอวันนี้พบเจอ องค์หญิงยกตนข่มท่านอย่างแท้จริง”ใต้โต๊ะ เฉินเสียนใช้ขาข้างหนึ่งเหยียบที่เท้าขององค์ชายหก บดละเอียดอย่างโหดเหี้ยมที่งานเลี้ยงพระราชวังเขาจงใจกลั่นแกล้งเฉินเสียนกับซูเจ๋อ อีกทั้งตอนนี้เขาพยายามบังคับซูเจ๋อดื่มเหล้า ฝั่าเท้านี้อยากจะมอบให้เขาตั้งนานแล้วแหละเฉินเสียนใช้แรงระดับเจ็ดในสิบที่มี ถึงแม้ว่าจะเป็นผิวที่นุ่มละมุนขององค์ชายหก เธอก็ไม่ได้เกรงใจเลยสักนิดหนึ่ง ในเวลานั้นสีหน้าขององค์ชายหกที่สง่าได้เปลี่ยนเป็นปีศาจร้ายร้อยแปดพันเก้า104
“ท่าน…….”องค์ชายหกเจ็บจนเกร็ง อยากจะด่าก็ด่าออกมาไม่ได้เฉินเสียนเหยียบบดละเอียดอีก แล้วกล่าวขึ้นว
